Page 152

دلم زطرز نگاه تو سر خوش افتادست که موج باده این شیشه شیشه شرابست ز هر خدنگ تو برطل گران کشم بر سر که درد در دل غم پیشه شیشه شرابست زہر حلاوت رنگین لب پیاله کشم که طبع این سخن پیشه شیشه شیشه شرابست زگریه یش جگر شیر شرزه آب شود که چشم آهوش این شیشه شیشه شرابست جواب آن غزل صائب است این طرزی که مرحبا بی ازین پیشه شیشه شیشه شرابست تتبع شیخ سعدی علیه الرحمه در قندهار ماترک میه مست تو شمشیر بدست است مژگان تو برگشته و خونریزی شکست است چشم سیهتش ابروی کج تیغ بدست است زین ترک ولا و حذر امروز که مست است بر عارض چون آذرش آن مطله شبنم مهدوی سیاهی است که خورشید پرست است بگرفته بکف تیر و کمان ابرو و مژگان چشمش که بود قاصی و آزرده شصت است قمری سخن از سرو مگومیش قد یار کان مصرع کوتاه درین قافیه پست است ساقی زکرم گیر مرادست بکامی زانکه مکافات عمل دست بدست است طرزی چه غم از نیستی و هستی دوران چون نیست بود عاقبت کار که هست است جواب کمال خجند در کابل گفته شد چشم تو بر قصد دل گوشه نشینت است شیشه دل را نگا هدار که مست است خال بروی تو سجده کرده براتش هندوی زلفت کر آفتاب پرست است ماهی دل میطپد بزلف تو بیتاب چون بطپد بیجا دانه نشبه شست است می نشود مرغ دل خلاص زبندش خال که در کنج لب بگونه نشست است در قدمت از قد بلند فتاده زلف تراز و هراز جای شکست است در نظر غرمان بلند بخواهم پیش قد یار سر ومصرع پست است عزت خونین دلان نگر که بمحفل پای صراحی مدام بر سردست است