Page 150

۱۳۵ بربوریای فقر و غنا ما درنگ ماست سیلاب اشک شکر و فریاد و غم نفیر قد و دو تا زبار ریاضت کمان ما ما را که غمت با بد و نیک جهان سرت جز دوست هر چه هست مبین در هر دو ما هر کوهبر مراد کزین بحر یا فتیم طرزی چوشمع آنکه زر فتار کرم خویش از تاج و تخت خسرو و جمشید ننگ ماست افغان سپاه و آه سحر پیش چنگ ماست فریاد صبح و آه شبانگه خدنگ ماست با اهل روزگار چه صلح و چه جنگ ماست جز عشق هر چه هست درین راه ننگ ماست هر موج این محیط که بینی نهنگ ماست طی کرده راه را شب‌های لنگ ماست از طبع خداداد خود در کشمیر گفته عجب بهار نزاکت بریشه گل ماست هزار ساغر معنی دل از زبان نوشد مگر ز حلقه زلف کجت سخن گفتم ز بس ندیدن روی تو دست داد بما بهر شکنجه چو زلفت زنار هند و ماه بساز سلطنت جاه مالدایان بین ز بس بوزن گرانی قدر سنگینم در ان الم شده بدست جام استغنا بشاهراه عدم رود میرسد پیران بیان سینه طرزی بیا تماشا کن که شور خنده گل رنگ صوت بلبل ماست که رنگ شیشه دل از می تأمل ماست که تار و پود نفس پیچ و تاب سنبل ماست ببزم دیدن کرمت همان تغافل ماست کسی که بسته بست گشاده کاکل ماست که طمطراق کی و جم کم از سجل ماست چو برک کاه سبک کوه از تحمل ماست که چشمه خون تمنای آرزو دل ماست قد خمیده بحر فنای ما پل ماست که خنده‌ی لب زخم پر خون گل ماست جواب واقف در کابل گفته بزم جلوه چو سرو قدش بپا برخاست سپند سوخته جانم بروی اتش شوق دلم چو سرو به پیش قد نما برخاست بزم خوی تو در بزم عید اب برخاست