Page 136

۱۳۱ تخلیه پر نعمت و سفره ناخالی کجبت است سرنوشت می پرستان خط دور ساغر است پیچ و تاب ہر برش موی کل کل مبدا است تارعنکبوت وائی اینه را گل بر سر است بیشتر از مطی قهرسم از زور سپاه بیم از شکر ملی بیش از سواد لشکر است دال دست نفس و حرص و آز و شهوت شکم زا اتفاق دشمنان آری فساد کشور است بحر طبعم در بیان از بس روان افتاده است قالب هر لفظ من مضمون معنی پرور است طرزی چون صائب بدست دل پریشان شستهم قطره ما خویش را گر جمع سازد کو ہر است در بستان شهدای شام گفته شد روز نوروز است در غنچه تمامی خشن است از ید بیضا گل طور گلستان روشن است در چمن از سر خوشی از بس گریبان پاره کرد غنچه را مانند کل چاک گریبان دامن است از گل و نسرین شاخ و غنچه ای ارغوان در چمن لعل و در و یاقوت مرجان معدن است ما و بلبل گرچه هیم پر سیم در در بار گل لیک کوشش سوی بلبل چشم لطفش با من است بسکه از ظلم صبا گلهای روی خاک بخت از فغان بلبل در گلستان شیون است بید خنجر غنچه پیکان شاخ گل ساز و کمان آب جو زان چون شکر موج زره پوش است باد مطرب غنچه ساقی باغ بزم و لاله جام رنگ گل موج شراب سرخ و گلشن چمن است کی بظرف و صوت میکرده ادا وصف بہار مرغ حسن روی کل بر دن صد گفتن است ہمچو بوی گل ازین گلزار باید زود رفت بزم رنگین چمن چون کل تماشا کردن است در چنین محفل اگر طرزی ننوشی جام می پیش خوبان چمن از شرم جای مردن است در بستان شهدای شام کشته شده زان دل من بدر پیر مغان پابند است کہ خط جام میم دام گلوگیر شد است تا که یک سیل شدم راهوی چشم تو جدا روی ائینه چشم و من شبنم شد است هر که حیران تو شد بشود انگشت نما نام آئینه از ان روی جهانگیر شد است