Page 137

خاطر کل شگت از نفس باد صبا تا بیاد دهن تنگ تو دلبند است همچو زنجیر سراپا گره حلقه زدم تا که دل بسته آن زلف گرہ گیر است عوض رنگ چکد تش نم داتم ز قلم در خط مشق غمت بسکہ دلم پیراست تا سر قلب مرا بوته عشق تو گداخت همچو سیماب دلم کشته اکسیر است بر لب زخم دل طفل مزاج بد خو نوک پیکان تو پستان پر از شیر است حرف سنجان دیار عرب د فلک عجم بیصدا پیش تو چون صورت تصویر است طرزی چون دید دل خویش بروی گفت شیرین گشته نوک دم شمشیر است در شام گفته شد صفوت صافی آئینه دل پاک منست کوہر بحر حیا دیده نمناک منست از خرام قد و بالای تو ای سرو سہی خاک بر فرق سرم چرخ من افلاک منست سرو آراسته شمشاد بگلشن میگفت طرز این جلوه از ان دلبر چالاک منست عقده هستی من حل شد از ناخن جام شیشه من گره تار رگ تاک منست عرق شبنم اگر شست رخ غنچه بباغ شوخی حسن تو ہم از نظر پاک منست ریزم از جامه چو گردار بفشانی دامن بسکہ لبریز کدورت دل بیباک منست گل شادی ندمد از چمن عشرت ما داغ غم غنچه باغ دل غمناک منست چون رویم بہر تماشای گل و سرو چمن پیش را ہم نفس از سینه صد چاک منست بحر با چهرۀ ظلم تو بر افروخت چو نار تندی خوی توای شعلہ خاشاک منست نیست این لاله بدامان جلالی طرزی پارۂ می نفس سوختہ چاک منست من طبعه جمله پیدا و نهان اسباب سامان دل است از مکان تا لامکان میدان جولان دل است سر جهان بستان دل نسایم ہر سحر جای بزم عیش جانان پیش ایوان دل است ماه مردم