Page 132

در طاق ابروی تو ازان رو فتاده ام مژگان بپای مردم چشمت خلیده است باد صبا بگردش رنگم نمیرسد چون بوی غنچه بسکه دل از خود رمیده است از پیشگاه خاک در آستان یار طرزی بکا روم که بسیچیم خریده است در شام شریف گفته شد در مشهد شهیدان هنگام ترکتازی رنگ دیت نگیرد خون شهید نازی چون چنگ بازیگری در بزم بینوایان از جای نغمه خیزد خون بچنگه سازی از دوش مهد راحت طفل دلم چو بلبل در خوان طبله شادی پشه چنگ بازی بر آتش عنایت از حال دل چه پرسی هر دم چو شمع سوزم در بوته گدازی سیپاره بود زین پیش از غنچه تو جانم صد چاک ساخت امروز دل از زبان گرازی خون شهید تیغت مضمون بی نیازی است از خط زخم خواندم معنی سرفرازی از دست برده نازی بسکه در بهاریم سر تا بپا نیازم در معبد نیازی صد بار اگر شهیدم سازی بخنجر ناز از نو حیات یابم از لطف جان نوازی با صد نیازمندی طرزی ز غنچه گوید یارب پناه خواهم از نازی بی نیازی در کراچی بندر گفته شد طبع نازک مشربان را طاقت گفتار نیست تاب گلشن از کجا خود طاقت دیدار نیست هنگام ناز حیرانی نزاکت آشناست عکس در آئینه هم از کلفت زنگار نیست خاطر آزاده از زنار و تسبیح فارغ است جای ناب یک گره در رشته این تار نیست سیر ملک بی نشان در پیش پا تو کرده ام بیخودان را چاشنی کمتر از رفتار نیست گوهر طالع بروزور نمی آید بکف این متاع بی بها در روی سین بازار نیست فرع هر جاطالع اصل است سود و زیان نفع در گفتار کم خسران بی کردار نیست بسکه با داد بدل آئینه بندان کرده ام در نظر جز جلوه های شوخی دیدار نیست