Page 131

چرا پیچ برخ سد فرو کنم به نیاز از ان سنگ ستمان پای می جهد طرزی که حلقه در یسیمینمغان کونسن است که از خزیده آن مار خود در کش است در بستان شهدای عشق شام کشته ای که گوشم محرف شمع جان بوداست دوش با شمع در آتش سرا با سویم می دهم با غنچه نخستین سر کرو کشان بر سر دیوان گلشن پیش منشی بهار میببرد باد پریشان میر ندانش از چمن در چمن بر روی خون غنچه مردم میدید بر دل آگاه ما رنج و بلا از غفلت است با همه آب طهار تها نکرده تر دماغ خواب راحت میکند بیکار مرد کار را همچو ابرو می نهد پا بر سر چشم بتان گوشتگویم تا سحر با حضرت دل بوده است زانکه چون پروانه مجتمعتی محل بود است تا بعمرم سایه شمشیر قاتل بود است در حساب روی او کل فرد با طل بوداست بسکه گل با صحبت گلزار مایل بوده است گل نمیدانم که از تیغ که بسل بوده است مرغ دل پا بند دام آمد که غافل بوده است زاهد سر ختک ما کو با که ساحل بود است پای خواب آلود عذر لنگ کامل بود است هر که در مکر سخن هم رنگ سبل بود است در بستان شهدای شام شریف کشته شد ما با در جیب گل چو ز لیخا در یده ایم بر یاد قامت تو زلب آه میکشد از شرم قامت الفت سر و در چمن از بیم ترکتاز شبیخون باد صبح آورده تا که بوی ترا در چمن صبا این غنچه نیست بلکه بشوق هوای کل ابروی وسمه کار برویت نغوزه خم از شرم رنگ یوسف کلشن پریده ایم این سر و نیست کز دل گلشن دمیده ایم چون قد نون دامن گلشن خمیده ایم نکهت چو رنگ در بغل کل خریده ایم کلشن بسان آئینه رنگی پریده ایم پیش صبا بهار گریبان دریده ایم قوس قزح کمان برنج مه کشیده ایم در طاق