Page 128

بمن حکایت جمشید و کیقباد مکن گدای خاکدر دوست پادشاه منست ز وضع خاطر آشفتہ ام چہ میپرسی بسان زلف پریشانی در پناه منست بپیش صائب از ان رو نمی شوم محرم کہ سرو مصرع برجستہ یک گواه منست جواب صائب در شام گفته شده جای سرمای خمار میخانه بر دوش منست عوض دل شیشه پری در آغوش منست من چنان چون شیشه با رندان کنم گردنکشی کرب پیمانه می حلقه در گوش منست دور خط فکرم بر نقطه دل شد محیط موج بالا دستم و دریا در آغوش منست شورش مستی می در خم هنوز نشه است جرات سرشار من از مغز پرجوش منست بر سپهر خاکساری از عروج ما مپرس اسمان چاه کرد غاک پا پوش منست تا که باشم سرخ رو پیش بتان مانند لعل لخت پرخون جگر آویزه گوش منست نقشبند عشق تا بر نقد قلبم سکه زد مخزن گهر سخن لبهای خاموش منست نالهای خود تراش خامه ام ناگفته ماند ظلمت گرد سواد سرمه رو پوش منست در میان آتش حسرت سرا پا سوختم تا که بار سر بسان شمع بر دوش منست سبق خواندم در دو دانش پیش استاد خرد عقل چاکر هوشیاری بنده پوش منست طرزی چون صائب زموج فکر خود طوفانیم کاسه سر اخگر از فکر پر جوش منست جواب غرین در شام گفته شده زداغ لاله ستانی که در کنار منست گل شگفته من غنچه بهار منست شهید عشقم و بر خاک من چراغ مسوز که رنگ آتش دل شمع مزار منست خیال غیر چنان کرد دامنم گرد و که شب خیال تو با صبح در کنار منست دل دو نیم بروز مصاف خصم دو بدست جرات اندیشه ذوالفقار منست چو شمع بر سر من گرچه خاک میربزد کدورتم همه از چشم اشکبار منست