Page 127

در خرابی بنای قصر تقصیر کناه آب کشتن از خجالت هیچ سیلاب است دل کباب عشق از بالین و بستر فارغ است کرد خاکستر چو اخگر فرش سنجاب است ترک تا ز ترک چشمت پیکر رنک فتنه است قصه دارا و جم افسانه خواب است حیرت ما هیچ رفع اضطراب دل نکرد بیقراری خانه زاد شخص سیماب است سرکجی با تیغ حکمش نوبر تسلیم است سجده افتادگی قانون اداب است ساز و برک کوشه روشن دلان جز داغ نیست شمع بزم سوختن در خانه اسباب است تا که فهرست کتاب درد خواندم پیش عشق رقم سر حطهای وصل سوختن باب است چون گهر در بحر معنیهای رنکین سخن ابروی شعر از مضمون شاداب است طرزی بیدل کفت در بازار زهد خود پسند هرچه خیر خود فروشیها بود باب است جواب صائب در شام شرف گفته شد کوه قاف حنا ما که کعبه کاه است طراز شب خفا پر کاه است ز بس بنقش نظر بر قدم نظر دارم فراز چرخ برین مسر ز نگاه است بطاق معبد وحدت حیا و قیمت مرا که یاد شخص دوئی صورت گناه است چو مردمک به من تا خیال خال تو زد زنور سایه بمردم نگاه است چنان بر آب حیات ابد قدم زنهم کخال کنج دهان تو خضر راه است بتخت سلطنت میزوال ملک فنا شکست عجز خم کوشه کلاه است ز بس براه فنا تخم طینتی کشتم نهال وحدت او ریشه گیاه است ازان بهوش و هم می نهد قدم طبا که چون نفس ره باریک چین آه است چو خانه معنی روشن کشم ز چاه ذقن اکرچه ظلمت آب سیه بچاه است بروز یاد تو در دل مرا چو خورشید است بشب خیال تو در بزم سبزه ماه است فسون خیر نرد راه عقل و دانش من خیال نفس به خویش غول راه است بطن