Page 129

گلم چو غنچه کند چشم بسته سیر چمن عرق فشانی حسن تو ابیار منست زجوی کلکم ازان آب زندگی ریزد که خضر سبزه در طرف جویبار منست بسینه غنچه داغ و بروی دل کل زخم برای سیر چمن باغ و لاله زار منست بباغ بی قد سرو تو چون روم کستاخ که میو در نظرم سرو چوب دار منست برنک خاتم یاقوت بهر شهرت نام چولعل خون جگر نقش روی کار منست بچنک همت شهباز فکر من عنقاست بکوه قاف فنا کمترین شکار منست بطرزی گفت حزین دیده در خیال تو باش بجلوه در دل این کرد شهسوار منست جواب نظیری در شام شریف گفته شد بسکه آن بیرحم دل در بند بیداد منست شمع جوریش شعله زن از باد فریاد منست دل گرفت ار بلا از ذوق آب و دانه است دام را هم تار زلف ای صیاد منست قد نما بر پرده دل بسکشم تصویر یار مانی اندیشه من کلک بهزاد منست تیشه شان تصویر شیرین پیش ناخن کوهکن بیستون از بسکه از یاد فرهاد منست بسکه بر تمثال من غربال درد و خاک بخت معنی کژ دم گزیده دست صورت باد منست لاله زار عشم گلست های داغ سینهاست سرو باغ خاطر من طبع آزاد منست دل غبار گردید تا آئینه تمثال شد بسکه تصویر تو نقش صفحه یاد منست چون نگریم چون نسوزم در شب یام وصال آتش دل شمع سان در مغز بنیاد منست در میان همنوایان سخن سنج خیال مصرع برجسته ناز سر و فریاد منست چون نگردم رهروان نکته اهل خرد شیخ دانش مرشدم پیر دل استاد منست میکنم ظاهر بهر معنی که میخواهد دلم شخص مضمونم بطبع خدا داد منست چون نظیری بسکه طرزی نا امیدی میکشم آرزو غلطان بخون در محنت آباد منست جواب اسیر در شام گفته شد نار نجیم