Page 115

عکس نزانید بر مگذر من چه عجب گرفتند که زنگبر بش غمم چه عجب بیشی سنگ ترازوی سبک قدر می غمز گردهد وزن گرانی بگم من چه عجب نفس آئینه از دست صفا میگیرد دل کرد روشنی یا بد ز دم من چه عجب من که جز مدحت تو هیچ نیارم برزبان حاسدا بر لب بگشاید بذم من چه عجب صورت قصر جمشید و قبا دو حصرد ننماید بجو کر جام جم من چه عجب من که یک قطره آن بحر محیط فضلم گر برون یم شود از زیر کم من چه عجب یار با ناز گران کوشن بخواب گوشی بشنود گر سخن زیر و بم من چه عجب نغی من محو کن هستی موجوداتست کذا ثبات ببت کردم د من چه عجب بیش و کم نیست چو در جود و سخایم اعزاز بیش اگر خرج کنم کم دهم من چه عجب بشور و فتنه آشوب دز کا مخسب بزیر تیغ برهنه چو چشم یار مخسب درین زمانه دو صد چشم فتنه بیدار است ز غفلت ای دل غافل باختیار مخسب بجستجوی طلب کار ما کند مردان اگر تو کار نمائی بوقت کار مخسب چو غنچه نا که نذرو دمها کلاه ترا به نچی بچمن موسم بهار مخسب مقرر است که خواب بهار سنگین است بزیر سایه بید و گل و چنار مخسب شنیده ایم که بیدار دل نمیخسپد اگر ز زنده دلانی بشام تار مخسب مکان بیدر و دیوار جای راحت نیستا بزیر کنبد این چرخ بیوار مخسب که تا چو گل ندرد جامه گلویت چو غنچه بر سر دیوار خاردار مخسب بنای تجسمی داغ میکند دلت چولاله بیخب از خود حواله دار مخسب روان چو موج گذر زین محیط پر شوشو حباب وار درین بحر بی کنار مخسب بدل اگر چو سحر نور روشنی داری چو آفتاب بروز و بشب مزار مخسب مگذر