Page 114

۹۹ اگر که شب چو سحر منیرست خورشید است که جای خنده برون آرد از دهن مهتاب ببزم ماه نومن گشاده رو آید که پشت سایه من نمیشود کهن مهتاب بشب زخانه خرامان ببزم ما گذر زآسمان بپای کند وطن مهتاب بنامه وصف کراکرده رقم طرزی که صفحه چرخ برین گشته مبرهن مهتاب انتخاب از صبح کردم مطلعی چون آفتاب صادقم بی کذب میگویم که میگوید جواب زلف مشکین ترانام که از بس پیچ و تاب میداوند ریشه نازک معنی از آفتاب تا صفای موج حسنت را بدقت میگرد بحر عینک می نهد برچشم از جام حباب گر باین لبهای خندان سوی گلشن بگذری غنچه گردد بدست باغبان انگشت مرآب ماهتاب از هاله روشـنتر نماید شام تار زلف مشکین چون بماه عارضت کردی سحاب عاشق بیچاره با این عشوه سازان چون کند لعل شان گرم قسم چشم شان بد مست خواب در هوای بوسه پای نگارین کسی میپرد از شوق همچون دیده چشم حباب از رگ یاقوت اگر کام دل حاصل کند از لب خاموش او هم میتوان بردن جواب خواب چشمش زبس از سحر سنگی کند چون شره ظاهر بود در چشم او رگهای خواب زان هم گر دوکشیهای که با ساغر کنند خون مینا گر بدست افتد بنوشم جای آب در بدشتر بگذار رعیت در ائین عشق مدعا خواهی بیابی دل ازین درد و عتاب خواهی آسان بگذری از نقب سوراخ گهر ناتوانی رشتهای تار خود هموار تاب تنگ روزی را بنظر بر تنگدستیها بود کرده ام چون خال از ان گنج لبش را انتخاب هر که میخواهد که خواند شعر رنگین مرا همچو گل باید دهان را شست با آب گلاب خواهش بیجا بطرز مذهب رندان خطاست پیش مستان کن قناعت بطرزی بوی کباب