Page 116

۱۰۱ سوار توسن عمری نه خود مشو غافل ز راه دور شوی در سفر سوار مخسپ صفای طبع تو از شعلهای بیدار ایست فسرده دل شوی از خویش ای شرار مخسپ گرفته طرزی ترا یار همچو جان بکنار زیار شرم کن دور کنار یار مخسپ ردیف التاء دیوان طرزی صاحب غزل اول در مقبولیت رسول مقبول صلی الله وعلیه و آله وسلم دلا کسیکه غلام رسول مقبولست قبول حق بود ار عاقل است ار گولست زآستان تو هر نا امید یافت مراد درت بمنزل مقصود وصل موصولست بقد جت فرود سر صفت می‌ندهم زشوق هر که بیادت خرد مشغولست حیات دائمی و عیش جاودانی راه عشق تو هر عاشقی که مقتولست زینکه رحمت عامت بخاص و عام رسید ز نعمتت برد ار آشنا و مجهولست تو که طرز کلامت جوامع الکلم است که همچو شکر منقول و شهد مغفولست سوال نیک و بد از مخلص تو کس نکند اگرچه بنده با عمال خویش مسئولست ز لطف عام تو طرزی مراد میخواهد چه شد اگر همه ناآشنا و مجهولست در منقبت شاه ولایت مآب مرتضی علی رضی الله عنه آنرا که بدل شوق در شاه نجف نیست هرگز کف او پر زگهر همچو صدف نیست آنرا که سخن صاف بحول صاف نباشد آئینه بجن هست ولی آئینه کف نیست تا حلقه ز ماتم نشود پوست نپوشد در محفل عشاق نوازنده چوف نیست دیدیم بهر خیل همه شاهسواران همچون تو سواری بهمه لشکر و صف نیست هر کس که ذاتی نبود نقص پذیر است گر بدر شود ماه که بیداغ کلف نیست با واچو کمان گوشه ابر و شکره دار هر دل که به تیر تو نشان همچو هدف نیست کنار لب مستان سبب شورش مستی است هر می که بچو جوشش نرد قابل کشف نیست