Page 44

روشن باطن چو شیر شیرین شصتم کف این لب چون شیر شمی می زدم سید و سردار دارنی نوع بشر احمد و حامد و محمود و محمد نامش شیره شیره اشرت شهدادم اول جمله رسولان بود از شیر شرف از پی انه طالب شیر بودش نیستان جهان شیره جان آدم گرسگ محمدم از همت همش و با شیر اخوان ز دل با کجامیری که است شیره نا خادم ملک خوان جلیل پادشاه دو جهان شیره شیر ملکوت پهلوان دردی کرده که شیرش سر است خط موج است که بر شرفه دست بنیاد شیر مالی شد چون شیر حلال از دینش یا رسول عربی شمع شبستان رسل گرچه موید شده چون شیر لی ال گناه بر سرش عشق تو چو شیرم در جوش مرگ بر من چو شتر مسلط نشو و سینه پاک تو چون شیر ندارد مونسی غرات از طبع تو بس شجاعت خورد از بحر اصل آب چون شیر مرانیست نظیر خاک درگاه شهنشاه عرب بالضمیر که همش کوثر و تسنیم حسن جن شیر شیر ما خورده در حق گشت مخاطب بشیر خسرو ملک و باشی عرشش سر بر گر چه ظاهر بظهور آمد است از همه دیر طائر سدره و طوبی زند از عرش صفیر سبب هستی دور فلک عالم پیر شیر خوار عرب از پشتی چشم حسن شیر همه را جان تنی چه زبرین پست چه زیر شکر مصر کرامت کهر اب قطیر خواجه کون مکان سرور بی تاج وقیر کی زند که سم در زرد و بیا و حریر یا نماید تین نازک انگشتش حصیر زان حرام امده بر طبع مصیفا خنزیر گشته چون شیر مراموی شهرسم تفسیر تیره و تار کبو د است سپاه است و قیر بر لب آورده کف سبیک ا ند نظیر مالب جان شکر و شیر کرم گونکی میر چشم بو جهل همه مور حصد دیده بصیر راست ثابت سگان شد در وی شمشیر