Page 45

تیر طفل نورس شیر شرخ خورده مدام با د را فسر خون شیر می و جم ندید این سجن سلب پوش تو خط کرده رقم با می شیر دوصد صورت اگر پردازد چرخ هر چند که با شیر شریک گشته بریز یا رسول عربی طرزی افغان تا غمت گر بخوشم چکتم زانکه مرا آتش شوق عارض خوب تو بر چرخ نبوت شاء همچو در شیر سفید است جوایت بیان شیر خون کرد و دو خون شیر بر سمحت چمیدن برق تیغ تو با جسام بستان بیمان چهارم شیر تو کر خار براه تو کند شیره شیر توسن شهد مرا ساخت شیر شک تا که سر پنجه پستان هوا پر شیر است علم جوش مصطفا تو باد شیرین جای خون شیر چکد از لب زخم آن تیر تاج فخری که زده لطف تو بر فرق فقیر ماند از آبا و ابد آنکه ترا گشت اسیر کی کند نقش حجر تصویر تو کلک تقدیر پیش ما پهنی بحساب تو خورد مسلم تقصیر میکند ره جوش چو شیر و کشد از سینه نفیر شد بدل شیر بجون آن شده همرنگ پنیر است از شیر مصفا بنظر بد منیر است مهریت دلم همچو سد او در ز بخیر یا در محت کند ذار کیال تصویر شیر کرم است و شکرا ضل و قهار است شیر حق جوار شس ندہد کر چہ مجاور است بخیر نظم افگند ز با بهر خدا دستم گیر تا شکر و کره هندی افتاده اسیر دین حق شهد تو هرگز که مبینا در نظیر قصیده در منقبت اسد الله الغالب علی ابن ابیطالب سپیده دم چو نیم سحبا شدم د بان در آمدم زد و حجر و با دل خرم بر از مصافحه ام بود از صفا سینه اکنون طبیبم و کشم کجائی اوریون چراد می ننشینی در اغوشم از نهاز باتفاق رفیقی حمیده خو و وبان بلب دو انگشت و در دست داشتم سعدان دل از مشاهده ام بود مائل اعناق بخاک رفتم و گفتم که ای تو غنچه حراق چرا دمی مکنی با من از کرم اعناق