Page 43

بدل تو بود گاه عطا ویل شفاعت نازل شده در شان تو قران معرب از طنطنه عدل تو شد کوش فلک کر از شرم خرد سایه صفت کوته و پوا ای مدح تو یاسین و ثنائی تو مزمل طرزی بتمنای امید کرم تو نزل تو بود بر سر خوان سمیه مصطفی منزل شده با منزل تو کعبه و بطحی از شعشعه لطف تو خوب کشت مطرا نا کرده رخ ماه تو از پرده تجلی طاهات قبای تو لوای تو فتحنا بر دامن لطف تو زده دست تولی در نعت رسول مکرم سید ولد ادم محمد صلی الله و علیه و سلم در صنعت لزوم شیر هر بیت میچکد از لب شیرین شکر بار تو شیر شیر و شکر شب مهتاب چه لذت دارد شیر پاکی بلب پاک تو همشیره بود کر شیر اهو مست تو فرود ارد لب ور شود شیره بشیر لب شهد تو سفید بوی شیر از لبت وقت خطا امد بشام شیر در شیر کر اب ندارد زچه رو ناله ها میکند و زور بدر میکشد یار من گفت لب پر شکرم هست طمیع همچو طفلم بهوس شیر سزد وا نشود میچکد شیر هنوز از لب شور انگیزت رخ چون شیر لب پر شکرت جانی است شیر با لعل تو ظاهر چه حقیقت دارد شیر را شیره جان و شکرش شیر مسیر پیش دویت لب شیر سخن صاف چه سیر لیک لعل تو کبیر آمده و شیر صغیر شیر مرغ اورد از قاف پری ریز پر شیر خجلت شیره درونش کندش چیره چو قیر لب شیرین تو در شیر بود کودک و شیر کرده در پشت و پیش رخ از شرم زپیر تا براید بحضور لب شیرین تو شیر کر چه خوبان دکر راست مهیا چون شیر کر چه در عشق لبان شکرین کشتم پیر کر چه حسن تو چو حورست و عالمگیر شیر و شکر ز بهم شکر و شیر بپذیر در نوشتن چه شد ار شیر نویسد چو شیر دولش