Page 511

جلد سوم ۹۸ كتاب الكفالة استعمال مى شود در ضامينى بقرينه دين وقالوا ان كلام كل عاقد وناذر وحالف و واقف يحمل على عرفه سواء وافق عرف اللغة اولا (ردّ المحتار) گفته اند فقهاء رحمهم الله تعالی بدرستيكه کلام عقده کننده و یانذر کننده و یا سوگند خورنده و یا وقف کننده محمول می شود برعرف ایشان برابرست اینکه عرف ایشان موافق بعرف اهل لغت باشد یا نباشد رجلا قال لغيره فلان على نفسه الى شهر عن محمد رحمه الله عليه انه قال لا سبيل عليه حتى يمضى شهر (قاضيخا) مردی گفت بمرديكرد اینکه برمن لازم باشد نفس فلان تا بمدۀ یکماه درين صورت روايت شده است از امام محمدرم که هیچ راهی نیست طلب کننده حق را برانمرد تا آنکه یکماه بگذرد وفی البزازية كفل على انك متى وكلما طلبته منى فلى اجل شهر صحّت فلوا طائبا بتسليم المكفول بنفسه فله اجل شهر منذ طلبه فاذا تم الشهر فله مطالبته بالتسليم ولا اجل له في هذه المطالبة الثانية فاذ اسلمة وتبراء الامير عن عهدته فلا شئ عليه بعد ذلك وان سلمه ولم يتبرا ثم طالبه به لزمه تسليمه ثانيا لكن يثبت له اجل شهر آخر بعد هذا الطلب فاذا تم الشهر ولم يسلم فطالبه به فلا اجل له ما لم يسلمه الى الطالب وهكذا (رد المحتار) و در کتاب بزاز یه مذکورست که کسی ضامن شد نفس کسی بشرط اینکه (متی او کلما) یعنی سروقت و هر زمان که تو نفس فلانرا از من خواستی پس مرا مهلت یکماه بوده باشی این عقد کفاله صحیح میشود پس وقتیکه مکفول له طلب کرداز ضامن سپردن نفس مکفولی پیسا انضامن مهلت یکماه باسی از روزیگه طلب که از او و وقتیکه آن ماه تمام شد و سیرسد مکفول امرا که