Page 510

کتاب الکفالة تا یکماه و حاصل این مسئله بسه صورت است اول اینکه ضامن یاد نکرده باشد لفظ الی را بغیر لفظ من پس گفته باشد که ضامن فلان شدم تا بیکماه و اینصورت مسئله متن است پس در اینصورت ضامن میشود بعد از گذشتن یکماه و طلب کرده میشود در حال و نزد امام ابو یوسف و حسن رحمهما الله تعالی و می ضامن میگردد در همان مده فقط نه بعد از ان و صورت دویم اینکه ذکر کرده باشد کلمه من الی هر دو را پس گفته باشد که ضامن فلان شدم ازین روز تا بیکماه پس و می ضامن میشود در ا مده فقط نه بعد ازان باتفاق فقها رحمهم الله تعالی صورت سوم اینکه ذکر نکرده باشد کلمۀ من و نه الی را پس گفته باشد که ضامن فلان شدم یکماه یا سه روز پس بعضی علماء گفته که اینصورت در حکم مانند صورت اول است و بعضی گفته که مانند صورت دویم است و در کتاب تا تار خانیه از مجمع تفاریق نقل کرده و گفته است اینکه اعتماد اهل زمانه ما برضیت که آن مانند صورت دویم است یعنی ضامن میگردد در آن مده تبعد ازان قلت وينبغي عدمر الفرق بين الصور الثلث في زماننا كما هو قول ابي يوسف والحسن رحمهما الله تعالان الناس اليوم لا يقصدون بذالك الا توقيت الكفالة بالمدة وانه لا كفالة بعدها وقد تقدم ان مبنى الفاظ الكفالة على العرف والعادة وان لفظ عندي للامانة وصار في العرف للكفالة بقرينة الدين ) رد المحتار ) من میگویم شیا بد اینکه فرق کرده نشود در میان همین سه صورت مذکوره در زمانه ما چنانچه آن قول امام ابو یوسف رح و امام حسن رح است زیرا که مردمان امروز قصد نمیکنند بان قول مگر معلوم نمودن وقت ضامنی را بآن مده و قصد نمیکنند مگراینکه و می ضامن نباشد بعد ازان و بتحقیق که پیش ازین ذکر شد اینکه بناء لفظهای کفاله بر عرف و عادت مردمانست و بتحقیق که در کلام عرب لفظ عندی در امانت استعمال کرده می شود و در عرف مردمان