Page 167

جلد سوم ۱۶۰ كتاب الوكالة وکیل آورد و نهاد آن مال را در حضور صاحب دین میگردد قبض کننده نهادن آن مال پیش او پس وقتیکه فرمود او را که بجرد باکن دین چیز برا صحیح میشود فرمودن او و اگر بود همین فرمان پیش از نهادن در حضور او پس همچنان صحیح است فرمودن او زیرا که طالب هر کارام کرد او را باینکه بجز و چیز مرا بآنچه که در دست او است پس تحقیق طالب راضی شده بایکه دست وکیل دست اوست رجل له على رجل دين فبعث الى المديون رسولا ان ابعث الي بالدين الذي لي عليك فان بعث به مع رسول الأمر فهو من مال الامر (قاضیخان) شخصی را بر شخصی دین بود و فرستاد بد یون رسولی را که بفرست برایم دینی را که مرا بر تست پس اگر فرستاد آن دین را با رسول امر کننده پس انمال از مال امر کننده است رجل بعث الى رجل بكتاب مع رسول ان ابعث الي ثوبا كذا ففعل وبعث به مع الذي اتاه بالكتاب لم يكن من مال الآمر حتى يصل اليه وكذلك القرض والاقتضاء وهذا وانما الرسول وليا للكتاب (قاضیخان) شخصی فرستاد بسوی مردی کاغذی با رسول برانی یکا بفرست برای من فلان جامه را باینقدر دراهم پس کرد انرا و فرستاد انجامه را با انشخصی که برایش کاغذ آورده بود نمیشود آن از مال امر کننده تا وقتیکه برسد برای او و همچنین است قرض دادن و طلب کردن قرض در همین حکم و جز این نیست که شخصی فرستاده فرستاده بکاغذ است و ضامن نیست رجل قال لآخر ان وكيلك حضرني وادعى رسالتك وقال ان المرسل يقول ابعث الي ثوب كذا بثمن كذا و بين ثمنه فبعثته وانكر المرسل وصول الثوب اليه والوكيل يقول اوصلت قال الشيخ الامام ابوبكر محمد بن الفضل رحمة الله تعالى عليه فایده فرستادن دائن رسول مدیون فایده فرستادن دائن غد را با رسول برای مدیون فایده وکیل گفت جامه رسانیدم و مرسل انکار شد