Page 168

جلد سوم ۱۶۱ كتاب الوكالة ان اقر المرسل بقبض الرسول الثوب منه وانكر الوصول اليه يضمن المرسل قيمة الثوب وان انكر قبض الرسول فالقول قوله ولا ضمان عليه (قاضيخان) شخصی گفت مرد دیگریرا که به تحقیق وکیل تو حاضر شد نزد من ادا کرد فرستاد و کی ترا گفت که بدرستی ارسال کننده میگوید که روان کن برای من فلان جامه را باینقدر بها و بیان کرد بهای آنرا و من فرستادم آنرا و منکر شد ارسال کننده وکیل از رسیدن جامه برای او و وکیل میگفت که من رسانیدم آنرا گفته است شیخ امام ابو بکر محمد بن الفضل رح که بدرستی اگر اقرار کرد ارسال کننده بقبض کردن رسول انجامه را از وی و منکر شد از رسیدن جامه برای او ضامن میشود روان کننده قیمت جامه را و اگر منکر شد از قبض کردن رسول پس قول قول روان کننده است و نیست تاوان بر او قال للمديون ابعث به مع فلان او ارسله مع ابني او مع ابنك او مع غلامي او مع غلامك ففعل المديون فضاع منه فهو من مال المطلوب لانه رسول المطلوب وقوله ابعث مع فلان ليس توكيلا (عالمگيري گفت مردی قرضدار خود را که روان کن قرض مرا با فلانی یا با پسر من یا با پسر خود یا با غلام من یا با غلام خود پس او کرد الفعل بر او هلاک شد از نزد ایشان پس تلف شده از مال قرضدار است زیرا که آورنده فرستاده مدیون است و این قول و این که بفرست با فلانی وکیل گردانیدن نیست ولو قال دفع الى بني او ابنك او غلامي او غلامك يأتيني به فهذا توكيل وان ضاع من مال لطالب (عالمگيري) و اگر گفت و انکن بده آنرا به پسر من یا به پسر خود یا بغلام من یا بغلام خود که بیاورد آن مال را بمن پس این لفظ وکیل گردانیدن است و اگر تلف شد مال پس از مال دائن است (مجلع علیه درین نامیده گفت مدیون دین را با پسرم یا با بست)