Page 46

۴۱ دانستت کمین فلک از خویشتن دارد بکف پرکهی تیروکمان هلال درعشق ماه ابرویت ازبکه کاست زرد و ضعیف زار بود درجهان هلال دونان دهر که ته نان چون تهی دند از خوان چرخ یافته زان نیم نان هلال کم کم شود چوبدرجهان جمشید امین دارد سجود از روی آن مهربان هلال با تیغ غمره چشمت ما را نمود بسمل کارت شد از من اسان ای شوخ بی شمایل از یک نگاه بردی ایشوخ از برم دل کارتوشت اسان کرکام ما مشکل دور از تو اب چشم جانان کشد از یم رحمی که از فراقت پایم فرست در کل بگذشتی تا بگلشن با این جمال و قامت سروت نشد برابر کل نامدت مقابل منمای بارقیبان مرکز حسن یارا نقصان پذیر باشد عکس نگاه جاهل بهرخدا بز لفت ایشوخ شانه کم زن این رشته حیاتم از روی لطف مگسل از یار تیغ بیداد بر من کشی پیاپی اکرشتم اسیران برکوتر اچه حاصل بهزاد کرببیند نقش جمال خوبت بر روی لعبت چین خط میکشد که باطل