Page 47

۴۲ لیلی جمال مارا از روی لطف منکر رحمت بسان مجنون در عشق کنده کابل ای بسته زلف تو از روز ازل گرنه واقف تو میداند حکیم لم یزل صادقم در عشق بازی با تو ای نیکو جمال کی زید گویان بود در اعتقاد من خلل چند گلگشت گلستان میروی بهر جفا جلوه ریزان هر سحر همراه اغیار دغل خامه من بسکه در وصف لعل شیرین نگار جوی سطر عاشقی کشته بحر بی بدیل جان بلب دارم بیا پیش از اجل بسیار گرنیائی واه جان بستاندم یک اجل لاله سان از بهر حفظ خویش در صحرای عشق مصحف از داغ دل دارم همیشه در بغل رحمت آن نور بصر تا شد جدا از دیده ام از کمال گریه گل کردست در چشمم سبل غزلیکه دو حرف مرکب است جانا چو لاله هر شب هر جا برت بجامم گوئی که گریه کم کن گویم که سوخت جامم هر جا حدیث خوبت گویم بر غم پرسم بی تابی تو باید هر شب نمی دیشامم کامل سرشک شوقم خاکم چو سایه بر سر شاید چو لاله گل کوئی حدیث نامم