Page 41

۳۶ ای شه ملک جمال ای لب تو بلال تو شدم هم تا و که سرموی بال کشته در آفاق خرد ده کف جان خون ای گل باغ امید تو نمینامیده بسوی خود تو موسی هم سفید کشته بماند بر بسی نالان خویش ای طلقانی شمس اخوان ببین کهکشان بسوی ان جیش غم از ملک جان بس که بر آورده کردیم فغان خویش پرت دید غم دیده تر کل دل پرشر چند مجنون جگر ناله برارم زد درون استخوان خویش رحمت کینه این چرخ کجدار روز و میخوان بان از دل زار و تراب با غم واندوه درد میکند افغان خویش فتاشین تا من کردیم آن نازک بدن مشمردوش برد سحر کز اواز من هوش هوش بر من دل ریش مخزون روز وشب ایدوستان میکند افزون ستم بر خنجر ابروش روش سرو اگر بیند بگلشن قد آن ناز آفرین ناله قمری ز ندار قامت دلجوش جوش ای صبا بهر خدا رحمی بنما حالم ببین از برای خاطر ما برطواف کوش کوش من بثار هجر او میسوزم هردم چون کباب او دهد با غیر از تنک لبع نوش نوش چون بکویش جا کنی خود را خدا را ای صبا شمه از محنت هجران من در گوش گوش رحمتا صبر و قرار و طاقت و هموم پی ز انکه بر دار من نگاه کر جلوه دو شد و دوش