Page 612

جلد چهارم ۲۰۳ کتاب دعوی خانه زادی برابر اند و هر دوی ایشان خارج اند و میشود آن غلام پسر از ان هر دو كنيز و آن هر دو غلام ادعی رجل على رجل دابة في يديہ انها ملکہ فقال ذوالید اود عنبه افلان ولم يقم البينة على الايداع حتى قضى القاضی للمدعى بالبينة ثم جاء المودع واقام البينة على النتاج والمدعى الملك المطلق اقام البينة على النتاج ايضا يقضى للمدعى لا للمودع لان المدعی ذوالید و اقام البينة على النتاج فيكون له وبيدة ثابت في الحال بالقضاء والمودع ما اقام البينة على انہ كان لمودعہ لیثبت الید السابق للبينة ليصير المودع ذا اليد بواسطة يد المودع في هذا يقضى لہ حتى لو اقام المودع ہے علي انه اودعتم ويد لا كانت يك من حيث المعنى فحينئذ يقضى بالنتاج للمودع ان القضاء بالاول للمدعي لملك المطلق قضاء حتى تم انه لم يكن فلا وهذه المسألة دليل على أن دعوى النيا معقول المطو الملك المتی خزانة شخصی دعوی نمود چهار پای را که در دست مرد دیگر بود که این چهارپای ملک من ست پس ذوالید گفت که امانت نهاده است این چهارپای را نزد من فلان و شاهدان نگذرانید با مانت نهادن او تا که قاضی حکم کرد برای مدعی بشاهدان او و بعد از ان آمد امانت نهنده و شاهدان گذرانید بخانه زادی آن چهارپای و دعوی کننده ملک مطلق نیز شاهدان گذرانید بخانه زادی آن حکم کرده میشود برای مدعی نه برای اما نهنده زیر اکه مدعی ذوالیدست و گذراننده ست شاهدان را بخانه زادی پس آن چهارپای او را میشود و دست او در حال در ان ثابت است بحکم قاضی و امانت گیرنده شاهدان نگذرانید. باینکه بدرستی آن چهارپای امانت دهنده او را بود تا که ثابت میشد دست پیشتر