Page 28

کتاب دعوی ۲۳ جلد چهارم بیان اعیان التركة في يده لما يحصل به الاعلام (تکمله) و در دعوای دین بر مرده اگر نوشته بود در دعوای خود که مرده است بغیر از ادا کردن دین من و گذاشته است از مال مترو که بدست این وارث خود آنقدر مالیکه وفا میکند بدین من شنیده میشود دعوای او اگر چه بیان نکرده باشد مالهای متروکه را و برهمین قول فتوی کرده شده است ولیکن امر کند قاضی آن وارث را باد اد کردن دین اگر ثابت شده باشد رسیدن ترکه بان وارث و اگر وارث منکر بود از رسیدن ترکه با و مکن نیست ثابت کردن مدعی رسیدن ترکه را بآنوارث مگر که بیان کند آن مالهای ترکه را که در دست او است زیرا که باین بیان عالم کردن قاضی حاصل میشود و اما في دعوى العقد من بيع واجارة و وصية وغيرها من اسباب الملك لابد من بيان الطوع والرغبة بان يقول باع فلان منه طائعا وراغبا في حال نفاذ تصرفه لاحتمال الاكراه (تکمله) اما در دعوای عقد مانند فروختن و یا اجاره دادن و یا وصیت کردن یا غیر اینها از عقدهائیکه سبب ملک میشوند چاره نیست از بیان کردن مدعی رضا و رغبت مدعی علیه را که بگوید که مثلا فروخته است فلان برای من برضا و رغبت خود در حالیکه تصرفهای او نافذ بود زیرا که احتمال دارد که بمجرد کره از فروشنده خریده شده باشد و في دعوى البيع مكرها لايحتاج الى تعيين المكره (تکمله) و در دعوی کردن فروختن بزور و جبر حاجت نیست به بیان کردن زور کننده وفي دعوى التخارج والصلح عن التركه لابد من بيان انواع التركة وتحديد العقار وبيان الامتعة والحيوانات وبيان قيمة كل نوع