Page 134

کتاب دعوی ۱۲۹ جلد چهارم مالکها فجاء رجل وادعی الودیعة انقاله قبلت بینته لان المودع یکون خصما للمالک ولوا قرا لمودع انقاله وقال وضعها عندی فلان آخر و صدقه المدعی لا یکون خصما للمدعی (قاضیخان) وقتیکه دعوی کند زن بر شوهر خود طلاق را پس اقرار نماید شوهرش بطلاق نمودن او یا دعوی کند کنیز آزاد بر امیر مولای خود پس اقرار کند مولایش بآزادی او بعد از ان غائب شود شوهر یا مولی پس بدرستیکه قاضی حکم کند بر شوهر و مولی بسبب اقرار ایشان و اگر اقرار نکرده بود شوهر و مولای او و لکن گواهان گذرانیده شد بر او بعد از ان غائب شد شوهر یا مولی پس بدرستیکه حکم کرده نشود بر غائب مردی در دست او مالی بود پس گفت که این مال امانت است نزد من و نمیشناسم صاحب آنرا پس آمد مرد دیگر و دعوی کرد که این امانت از من است قبول کرده میشود گواهان او زیرا که شخصی امانت دار خصم میشود مر مالک مال را و اگر اقرار کرد آن امانت دار که این مال امانت ازین مدعی هاست و گفت که نهاد هاست اینمال را در نزد من فلان شخص دیگر و راست گوی گردانید او را مدعی و نمی خصم نمیشود مر مدعی را عین فی ید رجل فقال لیس لی فجاء رجل وادعاه فقال ذوالید هو لی سمع ذلک منه (قاضیخان) مال معین در دست مردی بود و گفت که این مال از من نیست بعد ازان آمد مردی دیگر و دعوی کرد آنمالرا پس گفت ذوالید که آنمال از من است شنیده میشود ایندعوی از و رجل