Page 135

جلد چهارم ۱۳ کتاب الد رجل استعار من رجل ثوبا ثم اقام البيئة انه لابنه الصغير ذكر ابو يوسف فى الامالي انه تسمع دعواه وتقبل بينته قال مولانا رضي الله و هذا على الرواية التي لم تكن الاستعارة اقرارا بالملك له وانما تكون اقرارا بان لا ملك للمستعير (قاضيخان) مرد بعاریت خواست از مرد دیگر جامه را بعد ازان گذرانید گواهان را بر اینکه این جامه از پسر صغیر من است ذکر کرد امام ابویوسف در کتاب امالی که بدرستی شنیده میشود دعوای مدعی و قبول کرده میشود گواهان او گفته مولانا رضی الله تعالی عنه که بنای این حکم بر ان روایت است که بعاریت خواستن اقرار نیت هم دادن آن مگرامی مستعار منه جزاین نیست که آن اقرار است بر اینکه ملک نیست مر طلب کننده عاریت را دار في يد رجل فقال له رجل ادفع الي هذه الدار اسكنها فابی ان يدفع فادعى السائل انها له سمع دعواه وكذا لو قال اعطني هذه الدابة اركبها او قال ناولني هذا الثوب البسه ولو قال اسكني هذه الدار او اعرني هذه الدار او هذه الدابة او هذا الثوب ثم ادعاها بعد ذلك لا تسمع دعواه ( قاضیخان) سرائی در دست مردی بود پس گفت مردی دیگر ذوالید را که بده به این سرایر که سکونت کنم در ان و منع آورد ذوالید از دادن سرای بعد ازان دعوی کرد آنمرد خواهنده که این سرای از من است شنیده میشود دعوای او و همچنین حکم است اگر گفت که بده این چهار پا را که سوار شوم با گفت که بده انجامه را که بپوشم و اگر گفت که بنشان مرا در این سرای و یا بعاریت بده این سرای یا این چهار پای یا این جامه را فی