Page 115

جلد چهارم ۱۱۰ کتاب الدعاوی که همچنین است که شاهدان گفتند که سرای در ملک مدعی علیه است و در دست اوست پس بدرستیکه اقرار کرد مدعی بآن سرای برای مدعی علیه واگر مدعی گفت که راست گفته اند گواهان در انیکه سرای در دست اوست و راست نمیگردانم ایشانرا در انیکه گفته که در ملک اوست پس هست مدعی بر آن گفتن و مدعی علیه خصم میگردد در مدعی را المدعی اذا قال ملکی و حقے و فی ید هذا بغیر حق ولم يقل ولجب عليه تسليمها الى والشهود لم يقولو ذلك ايضا صح (قاضیخان) اگر مدعی گفت که این سرای ملک من است و حق من است و در دست این کس بغیر حق است و نگفت که واجب است بروسپردن آنسرای بمن و گواهان نیز نگفتند این صحیح است ایندعوائی مدعی و گواهی شاهدانش رجل ادعی دارا في يد رجل فقال الذى فى يليه اودعنيها فلان فقال المدعى ماكان فلان اودعكها ولكنه وهبها او باعها لك فان القاضی یخلف الذی في يديه بالله ما وهبها له ولا باعها منه بعد ما كان اودعها اياه فان نكل عن اليمين جعله خصا للمدعى ( قاضیخان) مردی دعوی نمود سرائیرا که در دست مرد دیگر بود و گفت ذوالید که امانت نهان است این سرایرا نز دمن فلان کس و مدعی گفت که آنفلان امانت نز دتو نه نهاده آنرا ولکن تو بخشیده است آنرا یا فروخته است آنرا بتو پس بدرستیکه قاضی سوگند بدهد ذوالید را بخدا جل شانه که نه بخشیده است آنفلان تبواین سرای را و نه فروخته است بتو بعد از انکه امانت نهاده بود آنرا نز د تو پس اگر منع آور داز سوگند کردن بگرداند قاضی او را خصم برای مدعی رجل ادعی دارا فی ید رجل فقاله