Page 114

باب چهارم ۱۰۹ کتاب دعوی من فلان وفلان اشتراها من الذی فی یدیه اقبل البینة وان ادعی انها له اشتراها له فلان من الذی فی یدیه الدار لا اقبل هذه البینة ولو قال هذه لی اشتریتها من فلان الذی وکلته بالبیع یسمع دعواه ولو قال هذه لی اشتراها منك فلان وفلان کان وکیلا لی فی الشراء لا یسمع دعواه فی قول ابی حنیفة رح (قاضیخان) گفته است امام اعظم رح وقتیکه دعوی کند شخصی سرائیرا که از من است خریده ام آنرا از فلان و آن فلان خریده است آنرا از کسیکه در دست اوست من قبول میکنم گواهان او را و اگر دعوی کرد که این سرای از من است که خریده است آنرا فلان برای من از کسیکه آن بدست اوست قبول نمیکنیم این شاهدانرا و اگر گفت که این سرای از منست که خریده ام از فلانیکه تو وکیل کرده بودی او را بفروختن آنسرای شنیده میشود دعوای او و اگر گفت که این سرای از من است خریده است آنرا فلان از تو و آنفلان وکیل بود از طرف من بخریدن آن شنیده نمیشود دعوای او در قول امام اعظم رجل ادعی دارا فی ید رجل فقال المدعی علیه لیست فی یدی فجاء المدعی بشهود فشهدوا ان الدار فی ید المدعی علیه وفی ملکه فان القاضی یسأل المدعی فان قال المدعی هو کما شهدوا انها فی ملکه وفی یده فقد اقر المدعی بالدار للمدعی علیه وان قال صدقوا انها فی یدیه ولا اصدقهم فی انها فی ملکه فله ذلك ویجعل المدعی علیه خصما للمدعی (قاضیخان) مردی دعوی کرد سرائی را که در دست مرد دیگر بود و گفت مدعی علیه که نیست این سرای در دست من و آورد مدعی گواهانرا که گواهی دادند بآنیکه بدرستی این سرا در دست مدعا علیه است و در ملک اوست پس قاضی بپرسد از مدعی اگر گفت مدعی