Page 371

جلد دوم ۳۶۷ کتاب الشهادة بهذا العبد علی المدعی علیه شهد الآخران المدعی اقرانه وهب هذا العبد من المدعی فالقاضی لا یقبل هذه الشهادة الا ان یأتی بشاهد آخر یشهد على الهبة والصدقة و هذا بخلا ما لوشهد احدهما ان المدعی اقرانه وهبه للذی فی یدیه وقبضه منه و شهد الآخرانه اقرانه نحله لله تع فی یدیه وقبضه هکذا فی المحیط (عالمگیری) اگر اقرار کرد آن کسیکه غلام در دست اوست باینکه بدرستی این غلام مدعی را بود و دعوی کرد که مدعی داده است مرا بطریق انعام و آورد دو شاهد را که یکی از ایشان گواهی داد که بدرستی مدعی اقرار کرده است باینکه صدقه کرده ام این غلام را بمدعی علیه و گواهی داد دیگر شاهد که بدرستی مدعی اقرار کرده است که بخشیده ام غلام را بمدعی علیه پس قاضی قبول نکند این گواهی را مگر وقتی که مدعی علیه بیارد یک شاهد دیگر را که گواهی بدهد به بخشش و یا بصدقه و این حکم بخلاف آنست که اگر یکی از دو شاد گواهی بدهد که مدعی اقرار کرده است که بدرستی بخشیده ام این غلام را برای آن کسیکه در دست اوست و او قبض کرده او را از او و دیگر شاهد گواهی داد که مدعی اقرار کرده که داده ام این غلام را برای آنکسیکه در دست اوست و او قبض کرده آن غلام را که درین صورت قبول کرده می شود گواهی ایشان همچنین ذکر شده است در کتاب محیط لوشهد احدهما انه اقربانه اخذ منه هذا العبد وشهد الأخران هذا العبد له لا تقبل كذا في الخلاصة ولو شهد احدهما انه اقرانه اخذ منه وشهد الاخر انه قرانه اودعه اياه جاز شهادتهما حتى يومر المدعى عليه برد العبد على المدعى ولكن لا يقضى له بامانة وكذلك لوان الذی شهد بالودیعه انما شهد انه اقراند دفعه الیه فلان