Page 424

نسخه بروفی فیض حظ صفحه ۴۱۷ غزلیات بیمار شد دلم زغمت یار چاره سنج تغییر دیده ش حال بیمار چاره سنج سیلابی از سرشک فزون تر ز بحار از دیده روان شد بگلزار چاره سنج بنگر که چه سان مرغ دلم زار و نزار است در پنجهء باز است گرفتار چاره سنج مستی بکشاد از مژگان ناوک دلدوز بنگر که چه سان قلب فگار چاره سنج زین پیش دلم بود شکیبا ببرت اکنون چه کنم نیست بمن چاره سنج از ساقیان بزم محبت که دلخوشم از شراب عشق به پیمانه میکنند بر شوق وصل دوست که رندان می‌پرست خود را مقیم درگه میخانه میکنند شور و نوا فکنده بعشاق عشق یار از بسکه یاد آن گل فرزانه میکنند امید وصل نیست مراضی مگر همان شبنم و غلم بر تن پروانه میکنند دیرانیان چو زلف سیه شانه میکنند دلهای عاشقان همه دیوانه میکنند طنازیان شوخ تو را گر شوند دوست از جسد حیات بیگانه میکنند اندر فروز مژه و یاقوت مرعشان چون مور جمع آوری دانه میکنند از یک نگاه گر چه تبه میکنند دل ای نار ششتا گر چه رندانه میکنند شحنه رخنه بر دل و ایمان فکنده اند تاراج دین بغمزه مستانه میکنند بر یاد خال روی تو قوم صنم پرست خود ترک سجده بت و بتخانه میکنند در آستان پیر مغان رو مراضیا کانجا می الست به پیمانه میکنند دل خواهم که از جور تو دلبر واژگون گردد تنی خواهم که از تیغ جفایت غرق خون گردد ز طوفان غم وصلت نجاتی داد دستم بساحل کشتی صبرم ز هجران سرنگون گردد در این گیتی که مجنونی ببرد از غم لیلی که را دل شاد از جور سپهر نیلگون گردد بسر کرشمه ای ای شوخ شیرین وصل شمشیرم چرا فرهاد هم آغوش کوه بیستون گردد طواف کعبه مقصود آسان است انکس را که از صدق و ارادت سوی جانان رهنمون گردد اگر آن شاه خوبان پیچ و تاب زلف بکشاید خرد از جان و دل مشتاق زنجیر جنون گردد بیاد دیدن رویش زحسرت عاشقانش را سزد گر چشم‌های چشمم بکوهی خون گردد بعمرم کی نیابد آدمی را بحر نان دایم که سرگردان بگرد گنبد گردون دون گردد مراضی راز دل را ناگهانی کن پیدا بغیر حق کسی کی واقف از سر درون گردد بترن بمکر و فریب بتان سحر و جادو خداوند دو جهان داد حکایت غم و فریاد چاره سنج این جور و جفا کار همه بیداد میکنند داد درون سینه بحالی نبرند ای دوست رحم کن که دلم در فراق تو یصل فراق عشق تو فرسیدا بیا این طعن و مال هنگام صبحدم از غصه کار غصه فرهاد میکنند اکنون چو ناوک تو برفت از بدن امید ارزوی دیدن بیمار میکنند در حریم قدس سویش بارها در میزنم میدهم شرح غم خود فاش میگریم باز هم با خود تسلی میدهم از مهر او بر سر کوی عزیزش حلقه بر در میزنم سوخت جانم در فراق یار آتش خوی من از برای یک نگاهش بال و پر میزنم آتشم در سینه افروخت از داغ فراق عاقبت در حسرتش بر سینه آذر میزنم روز شب نالیدن من از غم هجران اوست بر در امید وصلت باز حلقه بر در میزنم ای طبیب درد من بشنو فغان و زاریم من ضعیف و ناتوانم روز و شب دم میزنم سر ز کوی او نتابم گرچه بردارم کشند من برای وصل آن مهرو دم از جان میزنم حرف دال صدای ناله عاشق کی اید بکویم بچشمش سرمه بیداد را ساییده وقتی آید ببزم کوی دلبر از غم مستان تماشا کن که خاک غم بفرق عاشقان پاشیده اید ببزم دین رویش از له سوئی ولیکن فغان کن بن بلبل حسن افزون اید مراضی عالم از هجران شادی قسم کی غفلت عشق بر دیده کی آید دلم از عشق افزون مید شیدا روز و شب دم از جان میزنم امید دیدن بیمار میکنند بیمار عشق در فراق تو می‌میرد تو رحم کن بر این دل زار و نزار من