Page 423

نسخهٔ فیض جانزا صفحهٔ ۱۴ غزلیات بوسف دل بر حال زار ناوک زن در صدق که این اثر ده و دستگیر بام که کند زان امیر که کرم است که از روز ازل ساقی مر جشمری خیره برام که کند ای مریضی بهمه دعوی خوانش کرده روزگارش بودی از غرم با رام که کند جلوه گر تا دو ابروی تو شیر که کند بیند را راه فضا بسته عشق بین جه کند از قفس باغ دلم برد بهم شمه زلف رخ برافروز و نافق جهان پر به کند نقش بند ازل ارکعبه تصویر بکشد بزیر کلک چهر خم آید که چرا وعده وصل تو جانم بتاخیر بکشد شد کمان قد من از هجر و بهم تا کی نقش اندام مرا در همه جا پیر بکشد ای جو تا حال بیگان که از نور قدم غزل عشق تو در رشته تحریر بکشد از گل رویت گلشن گر صفایی بود بود در بجشم ما رخت را آشنایی بود بود عاشقان خسته دل در فراقت سوخت حوش با مشتاقان ز هجرت اشنایی بود بود بنده چشم سیات پشیمانی نیست نیست بر جالت دانه خال فدائی بود بود ناوک نازت بجشم غم نصیبان رفت شد غمزه چشمت بلشکر دلربائی بود بود یک نگاهت عقل و هوش بیدلان گردزد خلق را عشق تو اندر سر هوائی بود بود تیغ ابروی تو کار در دمندان ساخت حش ای طبیبم خنده لعلت دوائی بود بود دیشباندر انتظارت کرم یاضی مرد مرد حسن مابت را درین عالم بقائی بود بود گر از سعی طبیبان درد مشتاقان دوا گرد بوصل ماهرویان حاجت دلها روا گرد بمأوای اجابت برسد گر عاشقان شب طاق دو ابروی تو محراب دعا گرد سر از پایت بکیریم رخ از کوی تو نه تایم وفایت تا قیامت گر بتدل بر جفا گرد وصال یار میخواهم نمیخواهم دگر چیزی کرم حاصل ز معشوق ازل این مدعا گرد بجه پیکران هر کس تو گل بر خدا دارد نشاید انکه در کشتی دخیل ناخدا گرد غبار روح مجنون است کاندر فرقت لیلی بصحرای محبت خاک همراه صبا گرد چو تأثیر است در عشق تو یارب اندرین الم که پاداش عمل عشاق را رنج و بلا گرد ز غم عاشق بیدل اجابت میشود اندم که در خلوت دو پای مدهوشی دست دعا گرد ز شمعیش همه روی زمین پر شود اندم که تقصیر مر یاضی نزد مردم بر ملا گرد المطالب زلف خوبان بپر شکن گره گیر افتاد که دل پیر و جوان بسته بزنجیر افتاد حسن کوه بیا بوی خدا داده صدت مدت جو بخو هند بدشت نخجیر افتاد ابروان و مژه است تیر و کمان دست حسن قهر ار کان ز شبگیر افتاد کشور حسن که تا ز در دیده بشد از دعای سحرم هیچ شب تأثیر افتاد آه مظلوم در بسته عشق تو نشان افتاد بهر صید دل ما کوئی نخجیر افتاد چشم صیاد تو کوئی که بمجیر افتاد بهر تعلیم که برسم بم افتاد رشته زلف سیاه تو سر از پیرافضاد ای مرا یض ببقایش مدعا چه که در عقده گیسوی دلاویز بندیر افتاد تا اینکه بتترک آن رعنا بیکینیر از دوست خویشم همه جا کینه سودا و هم و فال واشد و دل جا بینه آور د مرا سیر در مرغ و چمن تسکین نشود دل و از بابش نگرد خوبان سبک سنگ چو دیوانه کنند زندا نجان آهوی این دشت صید نیز با هرگز نشد رام فکر عرضه تدبیر با هرگز نشد وعده دیدار آن سرو خرامان از چه رو که مؤثر ناله شبگیر ما هرگز نشد اینکه در صحرای عشقش جمله مجنون شدیم زلف دلبر حلقه زنجیر ما هرگز نشد موسان کشتند منان را و میگویند باز هیچ خون آب دم شمشیر ما هرگز نشد