Page 72

(٥٧) آسمان نقاب کشیده شده است . بازهم ای مرغك ، ای مرغك من ، بمن گوش بده و بالهايت را بسته مكن ! ٭ ٭ ٭ این ظلمت، برگ درختان جنگل نیست: بحر است که سینه آن مانند مار سیاه وتاریکی بالا میاید . این شاخه های پر گل، یاسمن نیست که می رقصد: کف ها ئیست که از دهن اوقیانوس ژرف برخاسته است . آه! آن ساحل آفتابی و سر سبز در کجاست؟ تو در کجا آشیان بسته ئی ؟ ای مرغك، ای مرغك محبوب من ! گوش بده و بالهایت را بسته مكن . شب تنها بر سر راه تو افتاده است . سپیده دم در ورای تپه های تاريك و سایه دار بخواب است . ستاره ها نفس شانرا میگیرند و ساعات را می شمرند. ماه ناتوان در بحر عمیق شب می رقصد . ای مرغك، ای مرغك محبوب من! بمن گوش بده و بالهایت را بسته مكن . -٦٨- ای برادر! هیچکس هماره زنده نمی ماند.هیچ چیز جاوید نیست. این را بخاطر بسپارو شادی کن ! زندگی ما آن بار دیرینه و راه ما آن سفر دراز نیست.