Page 31

(١٦) من خموش ایستاده بودم . حرفی از زبان من برون نیامد . تنها صدای مرغی از بین بیشه كشن شنیده میشد . درخت انبه شگوفه هایش را بر سر راه دهکده نثار کرده بود . زنبور های عسل یکی پی دیگر میامدند وزمزمه میکردند . برکنار حوض ، درب معبد « شیوا » باز بود و نیایشگر نیایش خود را آغاز کرده بود . ظرف در آغوش تو بود و گاو را میدوشیدی . من آنجا ایستاده بودم . ظرف من خالی بود. نزديك تو نیامدم . زنگ معبد آسمانرا بیدار کرد . راه در غبار سم رمه پنهان شده بود . زنها با کوزه هایشان از دریا باز میگشتند دستبندهایتو به آواز ظریفی صدا میکردند . کف شیر بر کناره های ظرف تو بالا آمده بود . صبح گذشت ومن نزديك تو نیامدم . -۱۴- در کنار جاده راه می پیمودم . نمی دانم چرا ! نیمروز گذشته بود . شاخه های بانس از وزش باد میخروشید سایه ها با آغوش باز بپای روشنی شتابنده و پرتوی که فرار میکرد افتیده مانند دستهائی می نمودند که به نیاز دراز شده باشند .