Page 26

(۱۱) -۹- شباهنگام چون بتنهائی سوی میعاد عشق خود براه میافتم پرنده ها خموش ، باد آرام و خانه ها بر دو طرف جاده بیصدا می باشند . تنها پایهای خودمن است که بهر گام آواز آنها بلندتر میشود و من شرمگین می‌شوم . هنگامیکه در «مهتابی» خودخموش نشسته و باواز قدم های محبوب گوش میدهم، برک درختان بهم نمیخورد . آبهای دریا مانند شمشیر بهره داری که بخواب رفته باشد بیحرکت است . تنها دل خودمن است که وحشیانه می‌تپد و من نمیدانم چگونه آنرا رام بسازم . هنگامیکه معشوق من میآید و پهلوی من می‌نشیند، در پیکرمن لرزه میافتد . مژگان من خسته میشوند .شب تاريك میگردد . باد چراغ راخاموش میکند . وابز برروی ستارگان نقاب میکشد . تنها همان گوهر تابنده می ماند که در سینهٔ خود آویخته‌ام. می درخشد ومی تابد ... نمیدانم چگونه آنراپنهان کنم . -۱۰- ای عروس . بگذار کارت بماند. گوش بده مهمان آمده است. آیا میشنوی ؟ زنجیردررا آهسته می‌زند . نکوبنگر که آواز پای تو بلند نشود و چون اورامی‌پذیری قدم های تو شتابنده نباشد .