Page 88

راه بر شدن جست ولی نیافت . روی برخاک گذاشت و فرزند پدر ود گفته را بازخواست . نیایش همانگه پذیرفته شد. سیمرغ از فراز کوه نگه کرد و سام و گروه را بدانست. آنگاه به زال گفت: من دایه و پرورنده توام. ترا دستان زند نام نهاده ام . پدرت سام جهان پهلوان به سراغت آمده است .اکنون روا باشد که بر دارمت و بی آزار نزدیک وی آرمت . من ترا به دشمنی از خود دور نمیدارم بسوی پادشاهی میگدارمت. بودن تو اینجا مرا درخور است مگر ترا آن جایگه ازین بهتر میباشد . پر گشاد و او را نزد پدر آورد . پدر چون بدیدش زار نالید. دادو نیر و ، ارج وهنر شاه مرغان را ستود. دل سام چون بهشت برین شد . از کوه فرود آمد. جامه خسرو آرای خواست و تن زال را با خفتان پهلوانی پوشید و گفت هیچ آرزو بر دلت نگسلم. سپاه یکسره نزد سام آمد. کوس ها خروشید. زنگهای زرین به آواز آمد . سواران غریو برداشتند و اهنگه به خرمی راه بگذاشتند تا آنکه بشادی به شهر اندرون آمدند . از زابل به منوچهر آگهی دادند و افسانه سام و زال بر او خواندند. به نوذر فرزند شاه فرمان داده شد تا سام و زال را به پیشگاه پادشاه بیاورد . چون نزدیك منوچهر رسیدند پادشاه بر پدر و فرزند آفرین خواند. منوچهر به دیدن زال شاد شد و فرمود تا او را ره و ساز رزم و آئین شادکامی و بزم بیاموزند زیرا زال جز مرغ و کوه و آشیان ندیده بود و آئین شاه و نام نمیدانست . سام گفت : با او پیمان بسته ام که هیچ آرزو در دلش نگذارم . شاه پیمان او را ستود . آنگاه پادشاه جشن آراست . اسپان تازی زرین ستام، شمشیر هندی ، دیباو خزو بیچاده و وزر فراوان داد. بردگان رومی، سائگین های زمرد و جام های پیروزه از می پر کردند و پیش آوردند . (77)