Page 87

شکار و خون می پرورید و با بچه گانش همی آرمید . گاهی مرغان هوا بیشتر از مردم مهر و آزرم دارند . برینگونه تا روز گاری دراز كودك در آنجانها بود تا آنکه بالا گرفت. و کاروانی بران کوه برگذشت . نيك وزشت نهان نمیماند . نشان زال در جهان پراگنده شد وازان نيك پی بسام نریمان آگهی رسید . بدینگونه ناخوشی از تنش یکسره رفت . شبی از شبان سام از کار روزگار برآشفته و داغدل خفته بود. در خواب دید که مردی از کشور هندوان براسبی سوار است و نزديك سام فراز میاید و او را از شاخ برومندی مژده میدهد . چون بیدار شد موبدان را بخواند و ازین در چند گونه سخن براند. آنچه از کاروان شنیده و آنچه در خواب دیده بود بایشان باز گفت . پیر وجوان هر آنکس که بودند بر پهلوان زبان بر گشادند و گفتند کسی را که یزدان نگاه دارد از سرماو گرما تباه نگردد. بیارای و به جستجوی بش بگرای. سام شب خفت تا بامدادان چون خورشید بر کوه برآید و نشان زال جوید. در خواب دید که درفشی بلند برهند و کوه برافراخته اند وجوانی خوبروی با سپاهی از پشت آن می آید . بدست چپش موبدی و بسوی راستش بخردان نامور روان اند . یکی ازان مردان سام را سرزنش نمود واز کارفر زند آگهی داد . جهان پهلوان به هراس برخاست . بخردان را بخواند سران سپه را همه برنشاند ودمان سوی کهسار براند که افگنده خود را خواستار کند . کوه را سراندر پروین دید. بلندتر از پرواز شاهین بود. ستیغی از ان بلند سر کشیده بود که گزند کیوان را بر ان راه نبود . سام به آن سنگ خارا ، ونیروی مرغ سهمگین آشیان نگاه کرد . جوانی دید بکردار خود که گردآشیان میگشت. (٧٦)