Page 61

شهزاده بست گاهی سرور مانند بهار يك كشور را خرم میسازد و شادی چنان عام میشود كه در يك شهر يك دل اندوهگین نمیتوان یافت، چنانكه روزگاری فرا میرسد كه دلی شگفته در جهان نمی ماند و اگر بیابند آنرا گلی می پندارند كه چیدنش از یاد باغبان رفته باشد . در روزگار قدیم، شهربست بشادی معمور به سرور آبادان بود . باغهای آراسته و كاخهای پیراسته داشت . كرانش چون كاشغر و میانش چون فرخار بود . امیری شادروان در آن پادشاهی میكرد كه كهتر و مهتر بدو شاد بودند. مردم جز هوای دل او را نمی جستند و او جز دل مردم كشوری نمی شناخت كه شایسته پادشاهی باشد . كینه را از دلها بیرون و كشور را به مهر افسون كرده بود و باغبانان بنام او گلی می كاشتند و دهقانان بدونیایش میكردند. شادی مردم و خرمی كشور از او بود . كاخی برافراشته و بهشتی برآورده بود كه جای آرام و كام بود . دشمنی نداشت كه از دیدن آن حسد می برد . هیچ دلی آنرا برای دیگری نمیخواست . هرگز تغییری را بر آستان او ندیده بودند . كنج مردم را نگرفته بود . از دارندگان نمیخواست و بدرویشان فراوان بخشیده بود . بدانسانكه خدای پیروز گربه و فرهی داده بود او در پیروزی بخت مردمان میكوشید. زیردستان او بكوه و بیابان و دریا و شهر بهرهٔ خود را در یافته بودند. بدین دار و آئین بسر برد تا آنكه بهار زندگانی او در گذشت و ابر پیری بر سرش سایه افگند . دوستان دانا بر او گرد آمدند و بدو گفتند: «اگر پادشاه را عمر برآید «بلاد گرمسیر» راسایه ای نباشد كه در آن آرام كنند. اكنون كه كارهای كشور بكام است دل مردم را آرزوی آنست كه پادشاه زن بخواهد تا بفرزند او اطاعت كنند و در سایهٔ او ازستم بیاسایند . » (50)