Page 45

آواره خوب است گاهی اندیشه و خیال می آیند و مارا در می یابند. ایندو نشان هستی ما یند با سرور و اندوه خودما را برای «زندگی» نگهدارند ، تادرانتظار آنچه میجوییم از پانرویم و جائیکه آرزو برای ما گزیده است بیا بیم. اندیشه میآید، باما زانو به زانو مینشیند، بادست بدست بره میمانند. چشم ما را در تاریکی باز میکند، سوی نگاه ما را در روشنائی تغیر میدهد، تا فروغ رخشنده دیده مارا نیازارد. نمیگزارد از بیم اوهام از پا در آئیم یا از آرزوهای فریبنده آزار کشیم. خیال میآید و مارا در آغوش میکشد. جهانی را که از آن دوریم نزديك ما میگذارد؛ مژه های مارا برهم مینهد؛ تاریکیهای ما را روشن میکند؛ در ظلمتیکه پیرامون مارا فرا گرفته است میدرخشیم، چندانکه میپنداریم گرم شده ایم و گرمی ما اجرام سرد هستی را مینوازد. پیامهایرا که میخواهیم میآورد و بر ما میخواند. آنهمه چیزهائیکه ما را در کرده اند باز میآیند و ما را بسوی خود میخوانند. آن یکی خواب مارا شیرین میسازد وروکش آرزوهای خوش را بر وی ما میکشد و آن دیگر میخواهد به نرمی و آهستگی ما را بیدار کند. یکی مارا به خوابهای شیرینتر نوید میدهد تا بدار شویم، دیگری ما را در ژرف آرامشی که داریم فرو می برد. اندیشه میگوید از آرزو وزندگی بیآفرینیم. خیال میگوید زندگی را وقف آفرینش آرزوها کنیم. اندیشه و خیال چون بهم آمیزند مارا بجایی میکشند که سایه ها و روشنی های شان مثال زیبای زندگی را با حقیقت و جمال آن روی صفحه طبیعت مینویسد، تاچشم، بان عشق ورزدودل ما آنرا پرستد. آنگاه آرامش و سروری را که می چشیم با پندار و اندیشه میبینیم، می بوسیم و تنفس میکنیم. (٣٤)