Page 39

همسایه زنی که من تنها نام او را شنیده و دو بار لباسهای ژنده او را دیده بودم هرگز نمیتواند اینهمه زیبا باشد.... به عجله رو پوشید ولی در همان يك نگاه مختصر دانست که قلب مرا شکار کرده است . او حساستر از من بود زیرا من هیچ حس نکرده بودم که مدتهاست روح او قلب مرا تعقیب میکند و چندین ماه ساکتاً نه مرا دوست داشته است ولی نتوانسته است آنرا بمن اظهار کند. دیگر تاب و قرار را از کف من ربوده بود . ولی خواستم روزی در کلبه محقرش روح و قلب خود را تجلیل کنم و با او صحبت مختصری داشته باشم. نيك میدانست که با تمام قلب و روح خویش او را دوست دارم. او نیز باهمه آرزو های خود بمن عشق داشت ولی باز هم تا وقتیکه باو وعده ازدواج دادم و گردن بندی هم به شهادت آن وعده باو تقدیم کردم، مطمئن نبود و نمیتوانست آن سعادت را برای خود تخیل کند. میدیدم که اوهام و تصورات زیادی بر او هجوم میکند و سیمای او پر از شك است در حالیکه من حقیقتاً حاضر بودم او را به همسری بگزینم و خویشتن را باوی سعادت مند بسازم . عشق آتش مقدس و هوس آب گل آلود است. آن آب ناپاك این آتش آسمانی را خاموش میکند. وقتی از او کام گرفتم دیگر شعله های درخشنده و انوار فرخنده وفا، ایثار، مردانگی و شهامت در قلب من خاموش شد . وقتی از کنارم جدا شد و به قیافه محجوب و شرمنده او که هنوز هم خطوط خوف در ان خوانده می شد و آیات ریب در ان آشکار بود، نگاه کردم، احساسی جز این نداشتم که دوشیزه فقیری را با لباس ژنده و کهنه اش از آغوش خود رد میکنم. میخواستم زودتر از ان کلبه محقر بیرون شوم و بدون آنکه اعتنائی کنم روان شدم . گریبان مرا گرفته گفت: «زود باید در باره عروسی فکر کنیم» گفتم: «آن گردن بند گرانبها را بتو بخشیدم». گریبان مرا رها کرد؛ رنگش سپید شد. شعله سوزنده در چشمانش درخشید. میخواست دامن مرا بگیرد ولی با او موقع ندادم و بیرون (۲۸)