Page 38

در عوالم اندیشه و تصورات پر از جذبه و شور مرا تنها نمیگذاشت سیمای قشنگش همیشه در جلو چشمم جلوه میکرد و هیچگاه نگاه پر از صمیمیت او مرا نومید نمیساخت. جز او کسی نبود که ظلمت های حزن و اندوه را به روشنائی سرور برای دل تاريك من مغلوب کند. همه جا او را جستجو میکردم. مانند مرغیکه آشیان سعادت خود را جستجو کند، بی اختیار بطرف مسکن او می شتافتم ... چون شاهین گرسنه ای که در شب طوفان پرواز کند، روحم را در فضای غم های تاريك به سراغ او می فرستادم تنها ژند گی میکرد. نمیخواست فقر و گرسنه گی او را دیگری ببیند. جزاینکه يك كوزه آب از بیرون بیاورد خانه اش را نمیگذاشت. لباس او ژنده تر از آن بود که بتواند زیبائی او را بپوشد چون نقاب دیگری نداشت که او را مستور سازد بیرون نمیآمد. دیوار های کلبه اش پیرهن او بود. جز سقف آن کلبه چادری که بتواند سرش را بپوشد نداشت هیچکس نمیدانست از کجا وارد شده است. دو سال در جوار قلعه با شکوه من بنام همسایه زن فقیری زندگی کرده بود، که کار های حقیر خانه پدرم را انجام میداد ولی من نتوانسته بودم او را ببینم. هر وقت زنها از حال او می پرسیدند میگفت زن فقیری بیش نیست و افسانه ندارد. به همه کس گفته بود که شوهرش چندین سال است از مصائب زندگی فرار کرده و سفر نموده است و او را بیکس و تنها گذاشته است. آیا این چیزی عفت او را حفظ میکرد. روز برحسب اتفاق در درب قلعه چشمم برویش افتاد. گمان کردم همان فرشته سعادتی که موکل این همه ناز و نعمت است آسایش و فرحت آن قلعه است و زندگی پر از نشاط و سرور من و فامیل مرا پاسبانی میکند خود را بمن نشان بدهد زیرا (۲۷)