Page 40

آمدم. شب گذشت.... فردا بیادم آمد ...همینکه پرسیدم دانستم که در تاریکی رخت بسته و به سوی نامعلومی حرکت کرده است. کوچکترین اثری در من نکرد... از اینکه صدائی در اطراف من بلند نه شد که مرا مشوش بسازد و از همه خوف های کوچکی که تصور میکردم نجات یافته بودم خیلی خوش شدم. * * * ماه ها و سالها گذشت. چندین بار ماه طلوع کرد و آفتاب بر آمد. من با آنکه دیگر همه چیز را فراموش کرده بودم گاهی در تخیلات شبینه و تصورات سحر گاهی خویش قیافه او را میدیدم. آیا این خیال مرا اذیت میکرد؟ نه! من جوان بودم هیچ اندیشه نمیتوانست مرا سرد و افسرده بسازد. وقتی بیادم می آمد صرف آرزوئی در قلب من زنده میشد که کاش بتوانم باری لذتهای گذشته را بازیابم.. او رفتنی بود و تا امشب بیست و دو سال از رفتن او میگذرد. سه سال پیش ازین خود را بمن نشان داد. اما چسان؟ من او را نمی شناختم و مانند کسیکه از هوش رفته باشد و نزديك ترین دوستانش را نشناسد بچهرۀ او می نگریستم و نمیدانستم کیست. اشکهای او بروی روح خوابیده من آب زد. مرگ بدستهای نازك او توت خود را داده بود. لطمه سختی بمن حواله کرد که مرا بیهوش آورد... دیگر آن ضجه ها و شکایتها، آن ناله ها و فریاد هائی را که در او کشته بودم نمیتوانستم جلو گیری کنم... از آنرو تا امشب يك لحظه مرا ترك نه می کند و همینکه خود را اغفال میکند، و یا رویم را از و میگردانم تا خویشتن را از شعله سوزنده نگاههای شگافنده او نجات بدهم. گریبان مرا میگیرد. چشمهایم را میکشاید و بمن میگوید زود بمیر... زود بیا.... تابش آفتاب حق قاضی، عدل را هر لحظه در انتظار تو می سوزد. مرا نمیگز ارد افسانه خود را تمام کنم. دیگر نمیتوانم تحمل کنم! کسیکه.... کسیکه تنها او میتواند مرا عفو (۲۹)