Page 32

حلمی:-مرده است.... آه ....دروازه را باز کن تا با هم گریه کنیم این من هستم... حلمی . عینو:- حلمی با عساکر فاتح می آید .... او باصدای دهل وشیپو ر فاتحین می آید. او باجوانان و سپاهیان می آید... باز گردمن ترا نمی شناسم ... حلمی:-من کسی دیگر نیستم.... عینو! من حلمی هستم آیا اینقدر ز ود فراموش شده ام .... ؟ ! عینو:- آیا فوجیکه آوازفتح آن آفاق را پر کرده است چنین خموشانه به شهر وارد شده است .....؟ بی دهل وشیپور می آید....؟ آیا حلمی از فاتحین نیست؟ حلمی:- من حلمی هستم ... زنده و فاتح باز گشته ام چرا درب قلعه را سر راست بروی من نمی کشائی...؟ چرا مرا نمی شناسی ...؟وقت میگذرد .... شتاب کن و مرا در یاب .... عینو :- ترا چه شده است ... تنهایی ؟ حلمی:- چیزی نیست ... دروه را باز کن !...از آری تنهاستم . عینو- چرا تنها آمدی...؟ حلمی:- برای آنکه دیگر توان نداشتم مهجور باشم و نتوانستم ترا نه بینم پیشتر از دیگران آمدم تا بانگاه مختصری بر تو خود را حقیقتا بزرگ و فاتح ببینم. من باید زود باز گردم...؟ عینو:- چرا زود بازمیگردی؟.... حلمی- برای آنکه باید با عساکر یکجا بشهر وارد شوم. پیش از آنکه روز شود باید دراردو باشم... سه میل راه در پیش دارم. عینو:-درب این قلعه بروی کسی باز نمیشود که برای خاطر يك زن قانون را بشکند و وظیفه را فراموش کنند. حلمی:- عینو! این صدای تست که قلب مرا می شکند ؟؟ عینو:- بلی باز گرد من نمیتوانم ترا ببینم... حلمی :- مرا عفو کن...! اگر پدرت زنده می بود چنین نمیکرد ... عینو:- به مردگان تهمت مکن... باز گرد... برو تا قانون تر ا عفو کند ... (گریه گلوی او را میگیرد. ) حلمی:- (مایوسانه باز میگردد ) تبا قانون ... پرده می افتد (پایان) با غبانی جدی ۱۳۲۱ ( ۲۱ ) انتخاب پژواك ۱۰۰ جلد