Page 30

که به من میگوید قانون را احترام کن ... مرو ... تو حق نداری پیش از دیگران بروی ... این صدای قانون است ... فی محض خیال میکنم ... من با ید بر وم هیچ دلیلی نمیتواند مرا باز دارد . اینجا جز يك انتظار کشنده وظیفهٔ دیگری متوجه من نیست . میخواهم درعوض آنکه بخواهم استراحت کنم خودرا به محبوبی برسانم كه يك سال تمام بدون وداع او را ترك كرده ام . با يست حركت كرد ... بلی، باید وقت را ازدست نداد .. آه، چهرهٔ متبسم تو مرا بسوی خودمیکشاند تو آغوشت را برای من باز کرده ... آه، این دست توست که روی زنجیر درب قلعه گذاشته شده است؟ آیا آنرا بروی من می کشائی ... بلی، عینو آنرا بگشای اينك من آمده ام زنده وفاتح باز گشته ام- نخست بگذار ترادر آغوش کشم آنگاه آن پیره مرد را بیدار کن ...آه،این توهستی...؟ تومرا نگذاشتی وداع کنم. دستها ی مرتعش تو به چه قوتی زنجیر را برای من می گشاید . بگذار زوددست ترا ببوسم ... من افسانهٔ جنگ را وقت دیگر بتوخوا هم گفت ... اول بگذار عینو را در آغوش کشم. ... راستی چه درست گفته بودی «بهتر است بجای آنكه يك دیگر ا درحسرت واندوه ترك كنيد به شادی وخنده استقبا ل نمائيد ...» اينك من هستم... بسوی تومی آيم ..! ( از خیمه خارج میشود ) پرده می افتد ( ۱۹ )