Page 29

ظلمی:- (تنها) . . . يك سال تمام . . . انتظار مرگ ، مسافرت . . . سفريكه از تسلی و داع عاری باشد . . . آه چقدر سخت میگذرد!؟ گوئی پیش از وداع ازدیدار او محروم شده باشم . . . گذشت. اكنون بيش از سه میل از هم فاصله نداريم . دوماه پیش ازین هزاران میل ازو دور بودم . چندین کوه در میان بود. ولی امروز عصر هنگامیکه بر تپه برآمدم قلعه که سعادت مرا در آن محصور ساخته اند معلوم میشد . آيا من نميتوانستم ببينم يا حقيقتاً در اطراف آن هيچ كس ديده نميشد ولی من ميتوانم این سه میل راه را قطع كنم وخويشتن را به او برسانم . چه لازم بود در اینجا فرود آئيم ؟ اگر امروز ميرفتيم و حالا به خوشبختی های خودميرسيديم از عظمت قشون كم ميشد ؟ آيا همه سپاهيان باین خوش نبودند؟ يك امر قوماندان بزرگ هزاران هزار آرزوی شدید را متوقف ساخت. آيا خودش مايل نبود امشب را بجای آنكه در يك خيمه نظامی سحر كند در قصر شهنشاهی بگزارند؟ شايد برای او همین ترتیب خوش آیند است ولی من چه مجبوريت دارم ؟ قانون، امر ، اطاعت،وظيفه، بلى اينها همه قابل احترام است ولى آيا من بحيث يك سپاهی وظيفه خودرا انجام نداده ام ؟ وظيفة من جنگ وفتح, اطاعت وقبول واستقبال مرگ بود . . . آیا امتحان خودرا ندادم ؟ آيا من اول كسى نبودم كه اسپ خودرا به دريا افگندم ؟ آيا درب سه قلعه رامن نگشوده ام؟ آیا دو بار بر قلب عسکر دشمن جز من دیگری حمله كرد ؟ آیا بابای بزرگ، قوماندان اعظم سه بار جبین مرا نبوسيد ..؟ حالا دو پاس از شب گذشته است ولی هنوز درین جا هستم تا نظام عسكر برهم نه خورد. دیگر هیچ خطری نیست آخرین وظیفه خود را انجام داده ام اگر يك پاس پیشتر از دیگران میروم چه میشود ؟ میتوانم ناوقت حرکت قشون باز گردم ولی یکبار بايست خود را رسانید ... آه آن پيرمرد ـ اگر زنده باشد چه اندازه مسرور خواهد شد !!؟ من فاتح وزنده باز گشته ام،میشو درب قلعه را سر راست بروی من خواهد كشود اورا در آغوش میکشم ... آه، اين چه صدا نیست (۱۸)