Page 28

صحنه پنجم پس از سه ماه در قراگاه اردو حلمی: (در خیمه خود) نمیدانم بابای بزرگ چرا امر داد اینجا فرود آئیم ..؟ بیش از سه میل به شهر نمانده است. یاور: - احمد شاه کبیر بهتر از ما میداند ... هنوز تازه شام شده است قشون میتوانست تا خفتن به شهر برسد. حلمی: شاید نمیخواهد فتح درخشان خود را در ظلمت شب به شهر ببرد. یاور: بلی، جز این شده نمیتواند... حلمی: ولی کسانیکه وظیفه خود را انجام داده اند و بعد از يك سال فاتحانه به شهر خود وارد میشوند چه دلها که منتظر آنهاست. امشب در خانه سپاهیان انتظار وشوق حکومت میکند. یاور:- آری ولی چه میشود؟ بهتر است آنها را مشتاق تر بیابیم. حلمی:- شهر خبر دارد که قشون بازگشته است ولی ما هیچ نمیدانیم که در شهر چه خبر است. یاور: همه کس شاد و خرم است. حلمی: دلهای حزین نیز بی شمار است آنهائیکه منتظر فرزندان، شوهران و برادران شان نیستند... یاور: ولی تا کنون کسی از کشتگان به صورت صحیح اطلاع ندارد... حلمی: پس شب سختی بر شهر حکم فرماست. همه کس حزین است زیرا هر پدر و مادر از فرزند خود متوقع جانبازیست و او را مرده میشمرد... یاور: آری... حلمی:- امشب خوف و رجا باد لها بازی میکند. بهر صورت میتوانی بروی... یکبار خیمه ها را ببین و امر بابای بزرگ را به پهره داران برسان که هیچ فردی حق ندارد پیش از قشون بشهر برود. یاور: اطاعت میکنم (خارج میشود) (۱۷)