Page 16

توساغرت را بمن تقدیم کن تا آنرا برای تولبریز بسازم و آنرا به سلامتی دیگران بنوش وخویشتن را از فدا کاری و جانبازی سرشار بساز، مردانه وار در راه پر خطر خوشبختی گام زن و گوشت را به صدای پر از جلال و ابهت دهل و شیپور بسپار و خویشتن را برخورشید حاکم ببین، خون و جان خودت را فراموش کن و شادباش، برای آنکه نگذارشته ای آن آبها وسبزه ها خشک شوند، آن وادی ها و کوه ها دشت ها و دمن ها را خطر تهدید کند، آن قلب هائی را که در خاك خفته اند شاد بساز ... خداوندا نمیدانم وظیفه من چیست ؟!! تو مرا رهنمونی کن... آیا بزرگترین ضعف بشر همین نیست که نمیتواند خوشبختیهائی حقیقی و جاوید را از سعادت های غیر حقیقی و آنی جدا کند؟ توچرا آنهارا بهم شبیه آفریده ای با آنکه بشر چرا همیشه اشتباه میکند؟ آیا ما معذور نیستیم ؟ تو نکوتر میدانی که اگر بتوانیم بفهمیم و اگر چشم ما کور نباشد اگر ما را بازیچه فریب نسازند هیچ کدامی آنقدر احمق نخواهیم بود که حقیقت خالد را قربان کنیم . . . قلب بشر گواهی قوی تر از ندامت ها و حسرت های خود ندارد که بتو تقدیم کند و بدین وسیله از تو عفو و پوزش بخواهد . . . اينك مسلح شدم . . خداوندا! تو بمن مدد کن . . . ای شر مست! با آنهمه تزئینات خویش از جلومن رد شو، بر و در سایه درختی که اشک های من آنرا آب یاری کرده بیاسای، تامن باز گردم. جلوه های زیبائی خود را برای فریب قلب ناتوان من مفرست روزی خواهد رسید که آواز مسرت بخش جرس تو قلب و روح مرا برقص آورد . ای اسپ توانا ودلير من! بیاومرا بردار و بجائی ببر که میتوانم از آنجا شکوه و پیروزی بیاورم . . . خداوندا مرا یاری کن تا با فتح در میدان جنگ ، جمال عشق را در فتح آرزو های قلبی خویش تجلیل کنم و شکوه بخشم . . . هنوز يك ساعت دیگر دارم . . . بلی يك بار بائیست رفت، آن پیره مرد مر ا چون پدر دوست میدارد و مانند فرزند خودش فاتح و نیرومند میخواهد . . .آه قلب پیر او تنها به جوانی دختر زیبایش زنده است . . . وقتی او را از من دریغ نکرد یقین دارم دعای او در حق من قبول خواهد شد. بایست با او وداع کنم در جنگ گذشته فرزند جوانش دست او را بوسید ولی نتوانست دیگر خود را با او نشان بدهد و مردانه جان سپرد. درین جنگ کسی ندارد که او را به وداع پرافتخار شاد کند. آیا این وظیفه من نیست؟(خارج میشود) (پرده می افتد ) (٥)