Page 15

و تسلیم جلب میکند مسرور میسازد. آواز دهل و شیپور برای من پیام شادی و نیروست آوازیست که به دشمنان مغلوب من یأس و حزن، ناتوانی و افسردگی میآورد شیهۀ اسب من در میان اسبان که سواران شان مغلوب شدند بلند است و گوشها برای شنیدن آن باز هستند. لمحۀ دیگری خود را جوانی می‌یابم که هر لحظه ساغر قلبم از احساسات و عواطف لبریز است. جمال و جلال دنیا در حیطهٔ نگاه من جمع میشود. عظمت روح من کوهها و وادی‌ها را پر میکند. تخیل سعادتی که به تأنی بطرف من می‌آید قلب مرا به تکانهای ناگهانی عرضه میدارد هر چه نیازمند میشوم خویشتن را بزرگتر میبینم. الوهیت و تقدس روح مرا در بر گرفته به هر تاریکی روبرو میشوم آنها را روشن میسازم، با اینکه مغلوب و اسیر هستم، بیشتر از فتح و پیروزی تمتع میکنم، آن وقتهای فاتح و نیرومندی بودم و این وقت عاشق و دلباخته هستم. آن وقت توان نیروی جسمانی من مردم را بدور من جمع میکرد و اکنون نیاز روح من قلبی را برای من مسخر میکند، نمیدانم آن همه کشور گشائی مرا شاد میسازد یا اینکه می بینم دریچۀ قلبی برویم کشوده شده است مایه سرور و نشاط است. آه، که انسان را به چه قوه های مخالفی سپرده اند که با او بازی کند؟! قلب همه چیز را برای خود میخواهد و ساغرش را بمن تقدیم میکند که آنرا از عشق و مستی، از عواطف و آرزو ها پر کنم و جامی بسلامتی خود سر کشم و دیوانه وار در وادی پر امن و آرامش رقصی کنم و گوشم را به آواز پر از جمال نی پر تأثیری وقف نمایم و ببینم در آغوش زهرۀ تابنده و روشن و ماه زیبا همه چیز را جز آرزوی خود فراموش کرده ام. از آبهای زمینی، سبزه‌ها، اشجار، وادی‌ها، کوهها، دشت و دمن هائی که بمن زندگی خوش و حیات بخشوده اند، قبرها و آبداتی که تماشای آنها مرا به خاطرات حزن می سپارد و در آن پدران و مادران، خواهران و برادران من خفته و از دل خاك چشم شان برای دیدن خوشبختی و بدبختی بزرگی و کوچکی شکست و فتح من باز است چشم پوشیده ام. آن قوۀ مقدس دیگری که برای دانائی و تعقل نظام این همه کائنات را استوار داشته است میگوید: (٤)