Page 497

(٤٥٢) متن این نامه را بیهقی در کتاب خود ضبط کرده و ما در این جا نسخت می کنیم تا تاریخ روشن تر شود «خداوند ما سلطان محمود نماز دیگر روز پنجشنبه هفت روز مانده بود از ربیع الاخر گذشته شد رحمه الله و روز بندگان بایمان آمد ومن نامعه حرم به جمله کی به قلعت غزنین می باشیم و پس فردا مرگ او را آشکارا کشیم و نماز خفتن آن پادشاه را بباغ فیروزی دفن کردند... امیر داند که از برادر این کیا و بزرگی بر نیاید و این خاندان را دشمنان بسیاراند و امیر داند که ما با عورتات وخزائن به صحرا افتاده ایم باید این کار بزودی پیش گیرد که والی عهد پدر است و مشغول نشود بدان ولایت که گرفته است چون خبر مرگ پدر آشکار گردد کارها لونی دیگر گیرد ــ اصل غزنینست و آمسگاه خراسان و دیگر همه فرع است آنچه نوشتم نیکو اندیشه کند. و به تعجیل بسیج آمدن کند تا این تخت ملك و ما ضایع نمانیم و به زودی قاصدان را باز گرداند که عمه چشم براه دارد و هر چه این چاود وسوی او نوشته می آید» از سرداران افغانستان نخست کسی که با سلطنت محمد اظهار مخالفت کرد امیر ایاز و علی دایه بود. این ها روز روشن از غزنه با همراهان خود راه بت پیش گرفتند امیر محمد سوبندهرای هندور افرستاد که آن ها را باز گرداند سوبند هرای باقوت خود در حدود بست به ایاز رسید جنگ سخت در گرفت اما سالار جنگوی ایماق که در تیراندازی آیتی بود قوه سوبند رای را شکست داد و خود سو بند رای نیز به قتل رسید و ایاز با علی دایه شادمانه روانه نیشاپور شدند (۱) بزرگان غزنی در این وقت به محمد آشکارا گفتند که در خور سلطنت مسعود است (۱) فرخی در قصیده خود بدین معنی اشارت کند . بروز روشن از غزنی برون رفت همی زد با جهانی تا شب تار نماز شام را چندانکه خواندند که دشت از کشته شد با پشته هموار گروهی را از آن شیران جنگی بکشت و مابقی را داد زنهار