Page 415

(۳۷۰) گذشتنی که نيا لوده بود زاب دراو ستور زيش زين وستور بارى بسار سلطان در عرض راه قلعه سرساوه را بحصار اندر گرفت سرانجام راجه آن فرار و ساکنان آن تسلیم گرديدند سه فیل و يك ملیون درهم ازين جنگ بدست سیاهیان غزنه درافتاد (۱). پس از آن به حصار برنه که راجة آن (هردت) نام داشت حمله بردند هردت که بقول عتبی از پادشاهان بزرگ هند بود از حشمت و بزرگی موکب سلطان مرعوب شد وراه تسلیم اختیار نمود وخود با ده هزار مرد دین فرخنده اسلام را پذیرفت . از آنجا به قلعه مهاین رفت این حصار در کنار جمنار اقع بود و فرمان فرمای آن کلچند نام داشت وی مردی متعصب و کینه جو و یکی از فحول هندوان بود وهیچ يك از سران و سپهبدان هندوستان رایا رای آن نبود که پنجه وی را برتابد. کلچند در پیشروی جنگل بز رگی صف آرائی نمود و بر پیلی نشست که بهتر از همه پیلان او بود و به درختان متراکم و انبوه آن بیشه مستظهر گردید لشکریان سلطان با آنها درآویختند و جنگی خونین بپاشد سپاه کلچند تاب مقاومت نیاورد خودرا به دریا افگندند و چندین تن از آن ورطه هلاك جان بسلامت نبردند کلچند که آن حالت دهشت انگیز را معاینه نمود اول زن خویش را بخنجر کشت و بعد آخود نیز انتحار کرد در این جنگ یکصد و هشتاد فیل و اموال فراوان بد ست سپاهیان فاتح در افتاد سلطان پس از آن رهسپار مترا گردید گردیزی این شهررا بنام ما توره یاد کرده است اومی گوید ماتوره شهریست بزرگ و بتکده هندوان و مولد کشن بن باسدیو (کرشنا) درآنجاست که هندوان آنرا پیغمبر پندار ند عتبی در وصف این شهر چنین گوید : این شهر معبد اهل هنود بود چون سلطان آنجا رسید شهری دید مملو از غرایب مبانی و عجایب مغانی که میگفتند از مبانی جن است و کیفیت آن جز به معاینه درادراک نیاید و عقول حکایت آن معقول ومقبول ندارد. (۱) عتبی ازین قلعه نام نمی بر دابن جوزی و عنصری بدان اشاره کرده اندرجوع شود به کتاب ناظم