Page 9

(ب) ابروی معشوقانرا هلال، قوس قزح طاق كعبه، محراب دعا وچشمانرا بادام تر، نرگس هندو، ترك، عين، صاد با جادوگر و افسونگرش می گفتند آن هنگامی كه موی مژگان گلرخانرا نیش، نشتر، سوزن، تیغ، سنان، خار خنجر، پیکان، خدنگ و گردنشانرا بیاض صبح صادق، دستۀ عاج، صراحی می سرائیدند آن سنواتی که لبهای گلعذارانرا آب حیات، شهد، شكر، قند، نبات، عقیق، لعل و دهانشانرا تنگ شكر نمکدان، مرجان، مرواريد، حقۀ یاقوت، لعل، نقطۀ موهوم رسم میکردند آن ایامی كه دندان موميانانرا حباب جوی شیر، مهره مار، نجوم، سلک در و زبانشانرا عندلیب زیبا، بلبل گویا، ماهی آب خضرا، برگ گل نقش می نمودند اکنون آن قرون سپری شد، آن اعصار گذشته، آن اوقات تمام شده آن هنگام باخر رسيده آن سنوات دامن چیده آن ایام خاتمه پیدا كرده حالا وقت آن رسيده كه ادبا وشعرای عالم اسلامی خصوصاً ادباء و شعرای محترم ما بر حال برادران پس مانده رحمی نموده بعد ازین گردن ایشانرا بزنجیر زلف بتان بسته نكرده و از تیر و خنجر مژگان گلرخان صدور او شانرا جريحه دار نساخته و بطاق ابروی مهرویان سرهای آنها راخم نه نموده و بجادۀ تاريك موهای سياه محبويان آنها را رهنمائی نه نمايند بلكه عوض آن همه تشویق و ترغیب بسوی خال و خط و زلف و كاکل وغيره، بیانات و مقالات و اشعاری را بگویند و بنویسند و بسرایند که طبقۀ كبا رو صغار ما عاشق وشیدای دين و علم وصنعت و حرفت گردیده خودها را از تاريكیهای جهل و نادانی، احتیاجی و ناداری فقر و افلاس خارج نمايند و علایل این بیچارگيها واسباب این همه پس ماندگیها را بآنها توضیح نموده او شانرا بشاه راه ترقى وتعالی دنیوی واخروی از نظم و نثر آبدار خودها رهنمونی نموده بایشان خاطر نشان نمايند كه ترقى وتعالی دنیوی و اخروی بدون از چنگ زدن بحبل المتين اسلام وبدون تحصيل علوم وفنون خيال ست و محالست وجنون.